Kiedy Magdalena Samozwaniec przyrządziła mężowi kaczkę, ten z wyraźnym niepokojem wyraził zainteresowanie upierzeniem przyrządzonego dania, a także jego nadzieniem. Odpowiedź, którą otrzymał, z pewnością, nie zachęciła go do konsumpcji. Każda kaczka ma własne pióra i własne nadzienie. Ta i inne anegdoty dotyczące literackiego świata dwudziestolecia międzywojennego opisana został w książce Remigiusza Piotrowskiego.
REKLAMA
Jesteśmy źle wykształceni. Szkoła wbijała nam do głowy jak mamy rozumieć poezję czy prozę. Wielostronicowe wypracowania na temat „co autor miał na myśli” nie zachęcały do wgłębiania się w życiorysy twórców wielkiej prozy czy poezji. Prawdziwą literaturę zaczynamy dopiero doceniać jako ludzie dojrzali. I wtedy właśnie rodzi się pytanie o to, jakim byli ci, którzy dostarczyli nam tyle radości z lektury. Dla tych, którzy dopiero nabierają apetytu na coś więcej, książka Remigiusza Piotrowskiego, wydaje się idealnym kompendium.
Dwudziestolecie międzywojenne kusi. W naszej świadomości jest jak raj utracony, odniesienie do przeszłości. Nic dziwnego, że obyczajowość tych lat i ludzie, którzy ją kształtują, fascynują nas, zwłaszcza, jeśli nosili takie nazwiska jak Witkiewicz, Tuwim, Brzechwa, Słonimski czy Gombrowicz. To oni swoim codziennym życiem, życiem, które sami upiększali wprowadzając do niego elementy baśniowe. To życie było na pewno trudne, ale nie nudne. Zofia Nałkowska miała dwóch mężów, kilku kochanków i wielu wielbicieli, nie zaznała jednak nigdy szczęścia w miłości.
Miłość, nałogi, praca i pasje. W taki właśnie sposób Remigiusz Piotrowski podzielił swą książkę. Tai układ mógłby sugerować zestawienie analityczno porównawcze. Autorowi jednak udało się jednak uniknąć tej mało zachęcającej formy, za co należy mu się wdzięczność. „Literaci..” to przede wszystkim książka o obyczajowości lat, które już przeminęły i ludziach, którzy ją kształtowali.
Cóż jeszcze mogę dodać?
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!