Historia zaginionej dziewczynki

Przedmieścia Neapolu, dwie dziewczynki dorastające w dzielnicy, gdzie zbrodnia miesza się z pozostałościami faszyzmu, a komunizm towarzyszy biedzie, snują marzenia o lepszej przyszłości. Los płata im jednak figla, Lila, ta zdolniejsza i urodziwsza, nie ma szansy na kontynuację nauki. Jej przyjaciółka Elena staje się znaną pisarką i dziennikarką. Obie zmagają się z uczuciowymi problemami, z poukładaniem sobie osobistego życia. Nie zapominają jednak o swej nieco szorstkiej przyjaźni i starają się wspierać na zakrętach życia. Po latach Elena stara się dociec, dlaczegóż jej przyjaciółka postanowiła wymazać swą osobę z ludzkiej pamięci.

Historia zaginionej dziewczynki to czwarta część neapolitańskiej historii, opisującej losy dziwnej przyjaźni. Troska i miłość miesza się tu z zawiścią, nienawiścią i chęcią dominacji. Szorstka to przyjaźń, a strona w niej dominująca postępuje często nielogicznie, dbając nie o swą przyjaciółkę, ale o woje dobre samopoczucie, o swoje ego. Chce się stale czuć niezbędna, zwłaszcza dla kogoś, kto osiągnął w życiu więcej niż ona. Lila jest intelektualistką, która nie mogła rozwinąć skrzydeł. Nic dziwnego, że każde powodzenie swej przyjaciółki przyjmuje jako kolejny cios od losu, tym bardziej, że jej życie składa się ze zbyt wielu niepowodzeń, kompromisów i upadków.

Historię tej trudnej przyjaźni poznajemy z relacji Eleny. Wiekową już pisarkę zaskoczyła wieść o zniknięciu jej przyjaciółki, porządkuje więc wspomnienia szukając odpowiedzi na nurtujące wszystkich pytanie o powody jej decyzji. Szuka tej kropli, która przepełniła czarę goryczy i zaczyna winić samą siebie. Winiąc swoje powodzenie oskarża mimowolnie swoją przyjaciółkę o niskie pobudki. Czyż jednak prawda nie powinna leżeć pośrodku? Czyż przyjaźń nie jest bliską kuzynką rywalizacji, a empatia spokrewniona jest z pogardą? Na te pytania trudno nam będzie znaleźć jednoznaczną odpowiedź.

Elena Ferrante to najbardziej tajemnicza pisarka naszych czasów. Nie znamy płci osoby ukrywającej się pod tym pseudonimem, ani jej wieku, nie wiemy nawet, czy jest ona jedną osobą, czy też nazwisko to kryje grupkę piszących wspólnie ludzi. Nic nie wiemy o Elenie Ferrante, prócz tego, że napisała cztery książki przenoszące czytelnika w inny świat, świat zmieniającego się Neapolu, świat dwóch dziewczynek, które miały wielkie marzenia i które przeżyły wielkie rozczarowanie.