Córki Wawelu

Tak właśnie zaczynają się Córki Wawelu, książka, która jest zbeletryzowaną opowieścią o życiu i realiach XVI wiecznej Europy, a jednocześnie przemyca fakty, które w innej oprawie byłyby niestrawne dla statystycznego czytelnika. Tam, gdzie brakuje danych historycznych, Autorka, do celów powieści, uzupełnia je postaciami fikcyjnymi, trzymając się jednak realiów historycznych. Każdy ten zabieg jest jednak przez Autorkę zaznaczany tak, by czytelnik potrafił odróżnić fakty od opowieści. Tym samym w książce tej przemycana jest jakże cenna wiedza o epoce Jagiellonów.

Poznajemy więc realia życia krakowskich mieszczan i pospólstwa, wchodzimy na królewski dwór śladem karlicy Dorotki. Żywy język powieści sprawia, ze czujemy się uczestnikami tamtych zdarzeń, przeniesieni w czasie za pomocą kapsuły czasu. Dzięki książce poznajemy fobie i lęki ludzi żyjących w epoce renesansu. Ich strach przed innością wywołuje u nas pełen politowania uśmiech, uświadamiając nam jednocześnie, że nasze własne obawy za kilkaset lat będą wywoływały takie same reakcje. Wróćmy jednak do samej książki. Jest ona opowieścią o córkach królowej Bony, opowiadaną z perspektywy skromnej Dosi. Karlica Dosia staje się ulubienicą królewny Katarzyny i wraz z nią jedzie na dwór dalekiego królestwa na północy Europy i tam właśnie stanie się ona świadkiem rozgrywek politycznych domu Wazów. Słowem, ta książka jest nie tylko przypomnieniem, ale i rozszerzeniem lekcji historii, w jakże wspanialej oprawie i wypełnieniem długich, jesiennych wieczorów.