Rewolucja

Po wyborach we Francji cała Europa odetchnęła z ulgą. Oto szefowa populistycznej partii, partii finansowanej przez Kreml, przegrała wybory. Prezydenturę objął wyglądający na młodego chłopca polityk. Ster rządów w całej Europie zaczął przechodzić w ręce młodych i energicznych i Emmanuel Macron jest tego dowodem. Oczywiście wielu próbowało i próbuje dyskredytować prezydenta Francji, który dość bezkompromisowo opowiada się za rozwiązaniami, które niekoniecznie sprzyjają interesom krajów spoza strefy euro, a także dbającego o rynek francuski. Wydawać by się mogło, że oto Francja zaczyna walkę o przywództwo wewnątrz Unii wykorzystując problemy z tworzeniem nowego rządu w Niemczech i nową sytuacją po Brexicie. Do tego, po raz pierwszy zbieżność interesów i zbliżenie polityczne Berlina i Paryża wydawaje się najbardziej realne od przeszło trzydziestu lat.

Ta sytuacja spowodowała zupełnie nową sytuację dla polskiej dyplomacji. Do tej pory, z mniejszym bądź większym powodzeniem, polska dyplomacja mogła grać na nieporozumieniach pomiędzy Niemcami i Francją. Wszak francuscy politolodzy określali zawsze Polskę jako niemiecki pretekst do wydłużania wszelkich negocjacji. Drugi Wielki Sąsiad. Te słowa wypowiadane były zarówno przez kanclerza Kohla jak i Angelę Merkel, Polska mogła więc przynajmniej próbować gry do jednej lub drugiej bramki i czyniła to z większym lub mniejszym powodzeniem. Czy dziś jest to możliwe? Po lekturze tej książki dochodzę do wniosku, ze to rozdanie niczego nie zmieni, o ile oczywiście znajdzie się na stanowisku szefa MSZ ktoś, o kim można by powiedzieć, że jest „zwierzęciem politycznym”. Macron będzie bowiem próbował odbudowy silnej Francji, Francji, która nie będzie państwem schyłkowym i pożywką dla radykałów. Ta polityka musi w konsekwencji doprowadzić do konfliktu z Berlinem. Czy nasza dyplomacja będzie w stanie wykorzystać szansę?

Obawiam się, że nie.