Lenin

Moje pokolenie nie było wprawdzie w takim samym stopniu katowane opowieściami o Leninie, ale postać ta musiała zająć poczesne miejsce w szkolnych podręcznikach. Uczyliśmy się o rewolucji październikowej, o samym Leninie, a także byliśmy katowani opowiastkami o tym jak wspaniały był wódz rewolucji, jak kochał dzieci i jakim był wzorem osobowości. W tej ikonograficznej wizji łatwo było wyczuć nutę fałszu, z gatunku tych, które wywołują niechęć, a nie chęć poznania prawdy. Nie zmieniło to oczywiście chęci poznania samego Lenina, choćby po to, by irytować rozmówców definicją państwa policyjnego, zaczerpniętą z jego dzieł.

Świetnie stosował politykę post-prawdy, był ojcem chrzestnym komunizmu, którego nie sposób było wprowadzić w czysto marksistowskim znaczeniu. Jakim był więc człowiekiem przywódca partii bolszewickiej? W starannie napisanej biografii, Sebestyen dowodzi, że pod płaszczykiem jowialnego mężczyzny, przyjaciela dzieci i robotników, kryła się bestia zdolna do uczynienia największego zła, większego nawet niż kampanie terroru organizowane przez Stalina. Tym samym Autor wytrącił oręż z dłoni tym, którzy idealizowali początki rewolucji, a okres stalinowski uznawali za przejściowe zło, które można naprawić. Nie chcę streszczać samej biografii, każdy, kogo nie przestraszy jej objętość będzie mógł po nią sięgnąć i sam poznać sebestyenowskiego Lenina. Podkreślę natomiast, że jest to solidnie, z punktu widzenia historyka, opracowana biografia, w której nie zabraknie wątków z życia prywatnego. Swoisty trójkąt Lenin- Nadieżda Krupska- Inessa Armand, jest opisany z detaliczną dokładnością. Czytając tę biografię Czytelnik ma jednak wrażenie, że oto historia zatacza krąg. Jest wielu współczesnych polityków, zarówno w Polsce jak i na świecie, którzy posługując się leninowską nowomową, obiecują nam raj na ziemi.

Obawiam się nie tylko tych obietnic, ale i nowomowy.

[block position=”inside”]52341[/block]