Do boju

Na pobojowisku jednej z największych bitew wojny secesyjnej znaleziono kilka karabinów, które zostały wielokrotnie załadowane bez oddania strzału. Trzy, cztery, a nawet siedmiokrotne załadowanie śmiercionośnego narzędzia świadczyło o tym, że spanikowany żołnierz nie był w stanie oddać skutecznego strzału i instynktownie uciekał do wykonywania znanych mu i wyćwiczonych czynności. Wtedy to właśnie zwrócono uwagę również na psychikę żołnierza, na konieczność wytworzenia u niego komfortu psychicznego, który nie tylko wyeliminuje jego wyrzuty sumienia przed odebraniem życia drugiej osobie, ale też zapanowania nad jego psychiką, przekonanie żołnierza, iż wyposażono go w sprzęt i umiejętności pozwalające wybrnąć z każdej, nawet najbardziej niebezpiecznej sytuacji. Oczywiście prace nad psychiką, ale też wyposażeniem żołnierza traktowane były przez długi czas po macoszemu, o czym świadczyć może fakt, iż amerykański korpus ekspedycyjny w czasie I wojny światowej nie został wyposażony w hełmy. Armia Stanów Zjednoczonych musiała zdobyć jeszcze doświadczenia kolejnego światowego konfliktu, wojny koreańskiej i wietnamskiej, zanim na serio zdecydowała się poświęcić znaczne środki finansowe na konieczne badania naukowe. Efekt tych badań pokazuje nam w swej książce-reportażu Mary Roach.

Strach, wysoka temperatura, obawa przed kontuzjami i tym, jak będzie wyglądało życie po ich odniesieniu to tylko niektóre z obaw współczesnego żołnierza. Wprawdzie motywacja do walki w dużej mierze zależy od identyfikacji poszczególnych żołnierzy z resztą oddziału, niemniej jednak myśl o kalectwie może osłabić wszelkie szlachetne motywacje. Żołnierz musi mieć pewność, że armia nie tylko zapewni mu godne życie, ale też umożliwi mu normalne funkcjonowanie w cywilnym społeczeństwie. I chyba właśnie z tego względu opisy zdobyczy medycyny rekonstrukcyjnej wywiera największe wrażenie na czytelniku, zmuszając go jednocześnie do refleksji nad dotychczasowym spojrzeniem na życie żołnierza.

Poczytajmy. Warto.