Śmierć w cichym zakątku życia

Kryminał? Tak, mamy wątek zbrodni, śledztwa, jest też klasyczna już postać zmęczonego gliniarza, mężczyzny doświadczonego życiem, samotnika, który wierzy w zasady, jest samotnikiem i człowiekiem doświadczonym przez okrutny los. Jest też wyjaśnienie tajemnicy, gwałtowny zwrot akcji i nieco bondowskie sceny. A jednak Oliver Bottini nie napisał czytadła, które będzie nam skracało monotonię plażowania. W książce tej najbardziej istotna jest sceneria i problemy współczesnego świata. Mamy bowiem rok 2014, rzecz dzieje się w krajach, gdzie jeszcze niedawno panował ustrój powszechnego szczęścia i dobrobytu mas pracujących, środki produkcji należały do ogółu, a wartość człowieka zależała od tego, co mógł ofiarować społeczeństwu. Upadek systemu nie oznaczał jednak przywrócenia, choćby w stosunkach własnościowych, poprzedniego stanu rzeczy. W czasie burzy bowiem męty zawsze wypływają na powierzchnię, wyczuwając swoje pięć minut. Powstały z nich nowe elity, bezwzględne i cyniczne. Wykorzystując dobrodziejstwa globalizacji mnożyły swoje bogactwa wzbudzając tym niezadowolenie ogółu. I ten cały proces naszkicowany przez Autora jest scenerią zbrodni. Szkoda tylko, że szkic ten nie został dokończony. Niezadowolenie i poczucie krzywdy jest pożywką dla ekstremizmów, dla poszukiwania łatwo identyfikowanego wroga, obcego, czy to pracownika czy posiadacza ziemi, myślącego i żyjącego inaczej, wreszcie tego, który ma choć trochę więcej niż ogół. To zakończenie uczyniłoby z książki groźne memento, które na naszych oczach powoli się urealnia.

A właśnie tego powinniśmy obawiać się najbardziej.