Umberto Eco
Cmentarz w Pradze
Umberto Eco Cmentarz w Pradze Noir sur Blanc

Na Boga, módlmy się, żeby nigdy nie zabrakło jakiegoś Żyda, którego należy bać się i nienawidzić. Potrzeba wroga, żeby lud nie tracił nadziei. Nienawiść to prawdziwie pierwotna pasja, anomalię stanowi miłość. Dlatego zabito Chrystusa- sprzeciwiał się naturze.

REKLAMA
Ten fragment znakomitej książki Umberto Eco pokazuje dobitnie czym jest nienawiść wynikająca z rasizmu i ksenofobii. Potrzeba wroga, łatwo identyfikowalnego, wroga, którego można się bać i nienawidzić, wroga, który pozwoli zewrzeć szeregi ludu, a tym samym zapanować nad nim. Na nowo napisana zasada – dziel i rządź. Konflikt, choć niszczący, buduje bezpieczeństwo satrapy. Noc w Pradze, jedna z ostatnich książek Umberto Eco, pokazuje nam czym jest umiejętnie skanalizowana nienawiść do całego świata. Simon Simonini, bohater i narrator, nie lubi bowiem całej ludzkości. Jego nienawiść jest na tyle przekonująca i zaraźliwa, że wielu antyklerykałów, strojących się w szatki ateistów, wykorzystuje bezrefleksyjnie „złote myśli” naszego bohatera, nie przypuszczając, że stoją na początku drogi prowadzącej ku nienawiści odhumanizującej, nienawiści totalnej. A właśnie ten typ nienawiści obcy był najważniejszemu chyba pisarzowi XX wieku jakim był Eco. Czy więc Cmentarz jest podsumowaniem walki Eco ze wszelkimi przejawami bezmyślnej niechęci do innych ludzi?
Wróćmy jednak do samej książki. Nienawiść Simoniniego została skanalizowana, skierowana ku Żydom, a jej owocem stała się księga, która w przyszłości miała zasłynąć jako Protokoły Mędrców Syjonu. Protokoły stały się biblią antysemityzmu. Minęło ponad sto lat po pierwszym wydaniu tej fałszywki, sprokurowanej na zlecenie carskiej Ochrany, a na naszym świecie wielu wierzy w ich autentyczność. Bardziej „światli” antysemici wiedzą o historii tej księgi, uznają jednak jej wartość, jako pozycji potrzebnej i pożytecznej, tym samym potwierdzając prawdziwość umieszczonego powyżej cytatu.
I właśnie dlatego tak ważna jest ta książka.