Bywalec zieleni

Bolesław Leśmian był nader kochliwym mężczyzną. Niezapomniane erotyki musiały nie tylko zachwycać, ale i bulwersować jemu współczesnych . Tak to już bowiem jest, że o pragnieniach i uczuciach mówimy nieśmiało, nieco wstydliwie, jakby pragnienia ducha i ciała były czymś nagannym. Ale właśnie ten natłok uczuć, to działanie na wyobraźnię, uczyniły jego poezję ponadczasową i rozpoznawalną nie tylko przez miłośników poezji. Bo któż z nas nie zna, choćby z aranżacji Marka Grechuty, Malinowego chruśniaka.

Ta książka to nie tylko biografia poety, ale przede wszystkim opis drogi, która prowadziła żydowską rodzinę Lessmanów, do pełnej asymilacji, postawienia na polskość. Samego poetę poznajemy w chwili jego narodzin, jego trudne, naznaczone utratą matki, dzieciństwo, przeprowadzkę do Kijowa, zdobycie wykształcenia, wreszcie twórczą drogę, jaką przebył, pełną okresów płodnych i okresów milczenia. Chyba nie będzie odkrywcze stwierdzenie, że poezja powstaje pod wpływem przeżyć, ale i niespełnienia, oczekiwań i pragnień, tęsknoty za czymś nowym, nieznanym i pełniejszym. W poezji zaś miłosnej, zarówno tęsknota, jak i niespełnienie, potrafi czynić cuda. I taki był właśnie Leśmian, poeta, hedonista żyjący ponad stan, walcząc z wiecznym brakiem funduszy? Kobieciarz, którego tylko dwie niewiasty zatrzymały na dłużej? Uwierzcie mi, po lekturze tej książki słowa Leśmiana inaczej zabrzmią w naszych uszach….

Porwałem twe dłonie – oddałaś w skupieniu