Wolność

Przyzwyczaił nas Kołodziejczyk do tekstów zmuszających do refleksji, do innego spojrzenia na nasze społeczeństwo. Sięgnąłem więc po Wolność, by znowu dowiedzieć się czegoś, co w codziennym pędzie mi umknęło, czego nie widać przez szyby samochodu, czego nie pokazują programy informacyjne. Życie w czasach pandemii? To mógł być świetny temat, o ile oczywiście zgromadzi się odpowiedni materiał i nawet pierwsze opowiadanie sugerowało, że otrzymujemy dobry, nawet bardzo dobry reportaż. Bo i bohaterka pierwszego reportażu jest typowa dla nieznanej nam Polski. Kobieta niespełniona, która kiedyś skończyła uczelnię lansu i bansu, jedną z tych, które przed laty kusiło otwartą karierą w zamian za odpowiednie czesne. Jak się możemy domyślać kariera zakończyła się na stacji benzynowej, a jedynym skarbem naszej bohaterki jest czynne prawo wyborcze. Dalej znajdujemy przejaskrawione karykatury tzw. klasy średniej, by w końcu dojść do landrynkowatego opisu kwarantanny rodzinnej. Można się domyślić, że w miarę czytania tracimy powoli zapał, zastanawiając się nad literacką przyszłością karykatury, zwłaszcza w czasach, kiedy politycy i publicyści z powodzeniem zastępują błaznów.

Marcinie Kołodziejczyku, ja Cię proszę, porzuć karykatury, wróć do reportażu. Wszyscy na tym lepiej wyjdziemy.