Amazonia

Naszego Autora przedstawiać nie trzeba. Pisarz, filozof, podróżnik, autor bestsellerowych książek, z których siedem ukazało się w ostatnich latach nakładem mego ulubionego wydawcy. Każda z książek Deville`a jest okazją do podróży po świecie, takiej bez opuszczania ulubionej kanapy, a także okazją do poznania, lub choćby przypomnienia sobie, ciekawostek z historii świata. Nic dziwnego, że wiadomość o kolejnej książce Deville`a wywołuje we mnie reakcję, jaką porównać można tylko z odruchem Pawłowa. Lampka wina, cicha muzyka i książka, taka jak Amazonia, jest doskonałą receptą na całotygodniowe zmęczenie. Zakończmy jednak te peany, bowiem słusznie można po nich podejrzewać, że nie będę do końca obiektywny. Akcją książki jest oczywiście podróż, podróż ojca z synem, co jak słusznie podejrzewać można, będzie konfrontacją dwóch pokoleń. Oczywiście określenie konfrontacja nie oznacza w tym wypadku zderzenia światopoglądów czy konfliktu. Różnice są tu tylko zauważalne i przyjmowane do wiadomości. Sama podróż i ojcowsko synowskie relacje mogą nużyć czytelnika, Autor zasypuje go więc ogromem informacji z historii. Mamy więc czasy konkwisty, opisanej w sposób zrozumiały dla miłośnika kina. Klaus Kinsky, jako Aguirre, łatwiej przemówi do wyobraźni niż podręcznikowe dywagacje. Któż jeszcze nie pojawia się na kartach tej książki. Naukowcy, badacze, poszukiwacze fortuny i rzeczywiści milionerzy, słowem spora część gatunku ludzkiego spośród wszystkich godnych zapamiętania. A jednak wszystko to dla nas ginie, przestaje być ważne, kiedy przeczytamy ostatnie zdania tej książki, ten najwspanialszy hymn miłości ojcowskiej, miłości, którą każdy ojciec uczy się na nowo każdego dnia.

Bo tak naprawdę to co jest cenniejsze od tej miłości?