Pani komisarz nie znosi poezji

Viviane Lancier, 37-letnia singielka, to kobieta, która co rusz stosuje najróżniejsze diety, nie znosi swojego odbicia w lustrze, uważając, że w sukience wygląda jak baleron. Na dodatek jej nowy pracownik, Augustin Monot odkrywa ciało zabietgo kloszarda, czym sprowadza szereg kłopotów na swój wydział, a co za tym idzie i na swoją panią komisarz. Oczywiście jak na złość, sprawa dotyczy poezji, której pani komisarz serdecznie nie cierpi, dodatkowo z każdym dniem, z pozoru łatwa , zaczyna się coraz bardziej komplikować.

„Pani komisarz nie znosi poezji” Georges Flipo to pierwsza książka z serii o Viviane Lancier i pierwsza wydana w Polsce. Handlowiec z wykształcenia, w dość ciekawy sposób opisuje codzienność paryskich policjantów, którzy na każdym kroku mają na karku media niekoniecznie pozytywnie do nich nastawione. Pokazuje, że praca policjantów to nie tylko bieganie z pistoletem po ulicach i miejskie pościgi, ale też żmudna i trudna robota, która często zostaje nie doceniana przez otoczenie i tak naprawdę nie interesuje autorów powieści kryminalnych.

Oto mamy sprawę zabitego kloszarda, który do złudzenia przypomina pisarza Wiktora Hugo. Znany na paryskich ulicach bezdomny był w posiadaniu niezwykle cenny dokument, który miał być spisany ręką wielkiego poety Charles’a Baudelair’a. Jednak zanim okaże się czy wiersz jest prawdziwy, będzie pełnił rolę ‘’posłańca śmierci’’, a Viviane Lancier wraz ze swym przystojnym pomocnikiem Monot (żółtodziobem, który zna się na literaturze w przeciwieństwie do swej szefowej) ściągnie na swoją głowę rozszalałe media, które niejednokrotnie będą wyśmiewać zdolności pani komisarz i jej załogi.