Zbłocona

Meredith Ruth Neukirchen postrzegana jest jako kobieta sukcesu. Pierwsza kobieta na stanowisku rektora prestiżowej amerykańskiej uczelni, inteligentna, świetnie wykształcona i atrakcyjna kobieta. Pod tą fasadą kryje się tajemnica. M.R., jak zwą ją znajomi, jest pełną poczucia winy kobietą, która wiecznie będzie przepraszać, nawet za swe istnienie. To klasyczny typ wiecznej ofiary.

Nieszczęściem naszej bohaterki stała się religijność jej biologicznej matki. Dziewczyna miała zostać złożona w ofierze w miejscu, które miało stać się amerykańską Morią. Miejsce to nie było wzgórzem, nie było na nim też ołtarza ofiarnego, ani stosu. Cała ta starotestamentowa sceneria miała być zastąpiona błotnistym brzegiem rzeki i ciężkimi gałęziami. Do złożenia ofiary jednak nie doszło. Nie pojawił się żaden ofiarny baranek, dziecko ocalało wskutek braku doświadczenia matki w składaniu ofiar, opiece Władcy Wron, a także obecności niedorozwiniętego samotnika, który wyciągnął ją z błotnistej toni. Błoto jednak pozostało z dziewczynką przez wiele lat. W swej psychice pozostała na wiele lat Zbłoconą.

Dziewczynka szybko pojmuje reguły rządzące światem. Musi być dobra, lepsza niż wszyscy inni, musi walczyć o stałą akceptację otoczenia. Pozornie Zbłocona nie zabiega o nią, jednak wszystko, co robi świadczy o czym innym. W związku z mężczyzną pokornie przyjmuje rolę tej drugiej. Pozwala zastraszyć się niezrównoważonemu emocjonalnie konserwatyście. Wszystko to odbija się na jej emocjonalnej równowadze. Wracają koszmary przeszłości, wracają wspomnienia. W tych warunkach załamanie jest tylko kwestią czasu. Co będzie musiała zrobić Zbłocona, by na nowo stać się Meredith Ruth Neukirchen? Kiedy przestanie być wieczną ofiarą i czy wreszcie zacznie walczyć z podłością naszego świata? Czy będzie musiała wrócić na chwilkę do Morii?

Joyce Carol Oates napisała książkę niezwykłą. Jest to książka nie tylko o samotności czy o cenie, jaką płaci się za sukces zawodowy. Książka ta przypomina starą prawdę o tym, że w psychice ludzkiej tkwią rzeczy, których żaden filozof nie jest w stanie odgadnąć, opisać i wyjaśnić. A jeśli nawet dojdziemy do wniosku, że życie jest brutalne, paskudne i krótkie, to powinniśmy je przeżyć według tej zasady, którą chcielibyśmy uczynić prawem powszechnie obowiązującym.