Skrzydło ćmy, czy kamień twierdzy – z czego budować swój świat???

Nikt z nas nie jest samotną wyspą na oceanie życia. Nikt nie jest całkowicie samowystarczalny i niezależny. Osoby doświadczające niesprawności częściej od innych potrzebują różnorakiego wsparcia, a co się z tym wiąże, częściej też muszą podjąć szybką decyzję: „ufać, czy nie ufać”? Sprawa ta jednak dotyczy każdego, w mniejszym lub większym stopniu.

Niektórzy z moich znajomych mówią i pokazują, by nie ufać ludziom niedawno poznanym, świeżo napotkanym na ulicy. Są oni w moich oczach sztywni, zamknięci w sobie, podejrzliwi w kontaktach. Całe miasta otoczone grubym murem z ciężkimi wrotami. A najlepiej, gdy przed murem jest fosa. A najlepiej już w drastycznych przypadkach, gdy miasto otoczone jest przez góry, ze wszystkich stron. A góry jeszcze otaczają nieprzebyte leśne zastępy. Kto lubi, gdy jest się wobec niego z gruntu podejrzliwym? Owszem, można tę podejrzliwość czasem skutecznie maskować uprzejmością, ale ludzie z intuicją i doświadczeniem życiowym czują ją podskórnie, jako swoiste napięcie wewnętrzne. Z drugiej strony mam też wśród grona znajomych ufne dzieci. Ci zapraszają do siebie do domu po pierwszym wspólnie wypitym piwie lub wypalonym papierosie. Tymi z kolei czasem mam ochotę potrząsnąć i zapytać dokąd oni zmierzają, biegnąc tak w ogień? Wieczne ćmy ze zwielokrotnioną szansą na spalenie. Oczywiście, opisałam skrajności. Każdy z nas znajduje się gdzieś na kontinuum tej skali, bliżej jednego lub drugiego bieguna.

Nie byłabym sobą, gdybym nie zadała sobie pytania o to, do której grupy mi bliżej: ciem, czy twierdz? Oczywiście, bliżej mi do ćmy, z tym łatwiej się żyje. . Staram się jednak z tym nie przesadzać.

Pewnego razu ktoś podał mi zły numer tramwaju, a ja do niego wsiadłam. Jechałam do znajomej na sylwestra więc byłam objuczona wszystkim, co ciężkie i nieporęczne. Zorientowałam się, że źle jakoś jadę i musiałam się szybko przesiadać. Pan powiedział mi, że mój tramwaj stoi za tym więc wybiegłam z tramwaju o mało nie gubiąc części balastu. Przy wysiadaniu pewien pan zaproponował, że coś ode mnie weźmie i pomoże mi. I nie pamiętam już, czy dałam mu coś cennego, czy nie. Po prostu mi pomógł się przesiąść i wsiadł ze mną do drugiego tramwaju. Jako osoba niepełnosprawna częściej ufam ludziom, bo częściej potrzebuję ich doraźnej pomocy. Mam świadomość, że zawsze i wszędzie trafić mogę na człowieka, który wykorzystać może moje słabości. Ale któż z nas nie jest na to narażony? Nie chadzam w nieznane, odludne miejsca z obcymi ludźmi, po zmroku nie zapuszczam się w owiane niechlubną sławą okolice, nie przystaję z tutejszą grupą młodocianych przestępców. Żyję, pozwalam żyć innym. Ufam i sprawdzam, czy warto.

* Poznajesz nowych ludzi, którzy przyczynić się mogą do poprawy jakości wybranych aspektów w twoim życiu.