Premier nad ścieżką nie przeleci

Rower jest moim prawie codziennym środkiem transportu. Czuję się upoważniony do przedstawienia subiektywnego raportu z przygotowań ścieżek rowerowych do Euro. W mieście, po którym poruszam się najczęściej wehikułem napędzanym siła własnych mięśni, i jest jednocześnie gospodarzem meczu otwierającego mistrzostwa w piłce nożnej, wciąż jest wiele do zrobienia. Ścieżki rwą się w najmniej oczekiwanych momentach. Klasykiem gatunku jest ścieżka wzdłuż ulicy Marszałkowskiej. Zaczynamy na Placu Konstytucji, ale za chwilę gubimy drogę dla rowerów na wysokości Nowogrodzkiej. I co ma robić wtedy urowerowiony kibic? Pędzić wśród pieszych, po chodniku, łamiąc przepisy, albo ulicą, ryzykując zdrowiem i życiem?

Opuśćmy jednak centrum, bo tam będą i tak ograniczenia w ruchu, i paradoksalnie, kopanie w piłkę będzie chwilowo sprzyjać bezpieczeństwu rowerzystów.

Proponuję przenieść się nad Wisłę. W przerwie między meczami urowerowiony kibic postanawia przejechać się wzdłuż brzegu królowej polskich rzek. Zwabiony zapowiedzią świeżo oddanego do użytku odcinka, jedzie w kierunku wału między Czerniakowem a Siekierkami. Dojechać się do niego nie da, bez kręcenia i omijania. Kibic z rowerem zderzy się z płotem na Czerniakowie. I musi zawracać, bo przejazdu nie ma. Jest za to tabliczka, że przebywanie za płotem wzbronione, jeśli przyszłoby nam do głowy pokonywanie tej przeszkody.

Inną sprawą są pasy dla rowerzystów, wydzielone w ramach funkcjonujących jezdni. Ktoś trafnie zauważył, że w Polsce nie zdałaby egzaminu, bo kierowcy uczyniliby z tych rowerowych ścieżek dodatkowe pasy dla swoich samochodów.

Niewiele osób myśli dziś o rowerzystach. Jeszcze mniej o rowerowych trasach, które stanowiłyby dodatkową zachętę do zamiany samochodu na rower i mogłyby rozładować zatłoczone ulice.

Pomimo istniejących zaleceń, przyjętych zresztą przez władze części polskich miast, w tym Warszawę, nie przestrzega się budowania ścieżek rowerowych, w czasie modernizacji miejskich arterii i ulic. Kibic z rowerem, pojeździć może najwięcej w Gdańsku, gdzie do dyspozycji dwukołowych i pedałujących oddano 90 kilometrów tras. Jesteśmy jednak wciąż w euro-ogonie, wśród innych państw europejskiej wspólnoty.

Rowerowa mapa wielu miast w Polsce wygląda podobnie. Ocena mierna, którą wystawiam z siodełka roweru. Oczywiście kiedyś to się zmieni, bo zmiany wymagają nad Wisłą czasu. Oprócz infrastruktury, niezbędna jest również przemiana mentalna wśród wielu kierowców i rowerzystów. Ale o tym będzie później, bo raport o stanie ścieżek rowerowych na Euro 2012 tego zagadnienia już nie obejmuje.

Mimo tych wszystkich przeciwności zalecam korzystanie z roweru, nawet w burzliwym okresie Euro. Im więcej będzie nas rowerzystów, tym większy będzie popyt na rowerowe ścieżki. I może wtedy rzeczywiście coś się zmieni.