Około 41 500 uchodźców i uchodźczyń oraz osób ubiegających się o azyl, w tym ponad 11 000 dzieci, zostało pozostawionych samym sobie w obozach na wyspach greckich. Sytuacja osób przebywających w obozach jeszcze przed wybuchem pandemii była dramatyczna. Obozowiska są znacznie przepełnione, a osoby w nich przebywające napotykają ogromne bariery w dostępie do podstawowej opieki zdrowotnej i środków sanitarnych. Dodatkowo, z początkiem marca, Grecja wstrzymała przyjmowanie wniosków azylowych.

REKLAMA
Biorąc pod uwagę obecną sytuację i tempo rozprzestrzeniania się koronawirusa, pozostaje kwestią czasu zanim dotrze on do obozów. Zmuszanie osób ubiegających się o azyl do pozostawania w warunkach groźnych dla ich zdrowia i uwłaczających ich godności narusza ich podstawowe prawa. Zamknięcie granic Unii Europejskiej i deportacja uchodźców i uchodźczyń bez rozpatrzenia ich sytuacji, oznacza odesłanie ich z powrotem do krajów, w których będą narażeni i narażone na poważne naruszenia praw człowieka.
Pytanie brzmi, jakie środki podejmuje Komisja w celu zagwarantowania osobom przebywającym w obozach dostępu do opieki ratującej życie, skoro władze państwa członkowskiego odmawiają im nawet prawa do ubiegania się o azyl?
Jednocześnie inne państwa europejskie potrafią wykazać solidarność i działać zgodnie z wartościami Wspólnoty. Wzór do naśladowania powinna dla nas stanowić Portugalia, gdzie rząd podjął decyzję o traktowaniu migrantów i migrantek w trakcie pandemii tak jak własnych obywateli i obywatelki w zakresie dostępu do opieki zdrowotnej, społecznej oraz przy zawieraniu umów o pracę czy wynajmowaniu mieszkań.
Chciałabym podziękować władzom Hiszpanii, Belgii, Niderlandów za przyjęcie zarządzeń o otwarciu ośrodków detencji migrantów i migrantek, w celu zminimalizowania ryzyka zakażeń w skupiskach ludzi.