Michalina Furtak z Très.B.: Dla mnie nominacja do "Paszportów" to wielki zaszczyt

Michalina Furtak (Très.B.): Raz czytałam uzasadnienie i nie pamiętam dokładnie. Ktoś napisał, chyba Kuba Wojewódzki, że wszyscy mówią, że jesteśmy alternatywą, a to nie jest alternatywa tylko inteligentny pop. To bardzo miłe.

M.F: Tak jest :).

M.F: Byłam na dwóch poprzednich ceremoniach rozdania Paszportów Polityki, bo inni artyści Chaos Management Group byli nominowani. 2 lata temu siedziałam na samej górze na balkonie, rok temu wśród nominowanych, z zespołem Ballady i Romanse. I nasz tour manager śmiał się, że co roku jestem bliżej sceny i za rok to już na pewno wyląduję na scenie. A ja sobie myślałam - chyba zwariował!

M.F: Dla mnie nominacja do "Paszportów" to wielki zaszczyt.

M.F: Jest jakieś gremium dziennikarzy Polityki, którzy siadają i ze wszystkiego co się działo w tym roku wybierają 3 rzeczy, które coś tam im zrobiły. Ty wiesz ile się rzeczy dobrych działo w tym roku? To, że nas wskazali jako jedną z tych trzech najlepszych rzeczy to jest jakaś abstrakcja. Cieszę się oczywiście bardzo. Ale też jestem zdziwiona, że tak poważnie nas traktują.

Haha. No tak. Chyba im się płyta podobała :).

M.F: Rzeczywiście Très.B. ma ciekawą historię. Chłopaki wychowali się w Luksemburgu, zespół powstał w Danii, razem przeprowadziliśmy się do Kopenhagi, z Kopenhagi do Maastricht, z Maastricht do Amsterdamu, a z Amsterdamu do Warszawy. Ja jestem słaba w nazywaniu gatunków. Très.B. to jest wypadkowa trzech osób, a że każde z nas jest totalnie inne - wychodzi taki mix.

M.F: Nie mam pojęcia. Na pewno jakbyś chciał kupić po okładce to płyta "40 winks of courage" ma bardzo ładną okładkę.

M.F: Ha! Serio myślisz, że delikatna? A widziałeś nas na żywo kiedyś?

M.F: Myślę, że delikatność nagrania bierze się z tego, jaki prosty jest nasz setup. Nagraliśmy tę płytę w 3 osoby, na żywo. Całe nagranie zajęło 6 dni. Nic tam nie ma oprócz perkusji, basu, gitary i wokalu. A, i odrobinki zabawkowego keyboardziku. Więc na pewno bardzo wyeksponowany jest tekst i emocja i myślę, że stąd to wrażenie delikatności. Tę płytę zrobiliśmy, jak chcieliśmy. Bez kompromisów. Wiedzieliśmy czego chcemy jak szliśmy do studia, a do tego nagrywaliśmy z genialnym Michałem Kupiczem.

M.F: Myślę, że tak. Sama nominacja już robi swoje, ale nagroda to już w ogóle.

M.F: I w ogóle, nie tylko muzycznie. We wszystkich kategoriach głosuje się on-line.

M.F: Tom i Oli poznali się w szkole w Luksemburgu jak mieli 13 lat. Założyli pierwszy zespół i grają od wtedy razem. Gdy skończyli szkołę znów razem pojechali do Danii na kurs w szkole muzycznej, na którym spotkali mnie. I mieli jechać po tej naszej szkole w podróż po Kanadzie, tak sobie wymyślili, ale jako że się poznaliśmy i postanowiliśmy od wtedy trzymać się razem, to przeprowadziliśmy się do Kopenhagi. Chcieliśmy zostać w Danii, ale stało się coś dziwnego. Wszyscy złożyliśmy aplikacje na studia. Chłopaki się dostali, ale pracownicy uniwersytetu w Roskilde przeoczyli jeden z załączonych przeze mnie dokumentów i mnie nie przyjęli. Po moich telefonach przeszukali aplikację i okazało się, że wszystkie dokumenty są, ale rekrutacja była już zakończona, więc zaprosili mnie do złożenia aplikacji za rok i tyle.

Błyskawicznie przejrzałam zbliżone programy na kilku europejskich uniwersytetach i złożyłam aplikację na uniwersytet w Maastricht, gdzie się dostałam. Rzutem na taśmę! Mówię chłopakom, że muszę się przeprowadzić do Maastricht, a oni na to no przecież mamy się trzymać razem. "Jedziemy z tobą!". Jest tam coś co możemy studiować, co nie? I tak trafiliśmy do Maastricht, z którego potem przeprowadziliśmy się do Amsterdamu, a potem do Warszawy. Oto jak Tom, pól Anglik pół Duńczyk, i Olivier Holendro-Amerykanin, trafili do Polski.

M.F: Pochodzę z łemkowskiej rodziny, urodziłam się w Zielonej Górze, potem mieszkałam pod Warszawą, potem wyjechałam do Danii i Holandii. Też się czuję takim samym pomieszaniem z poplątaniem jak i oni.

M.F: No mam.

M.F: Odwagi

M.F: Żeby robić to co się umie i lubi i nie bać się tego pokazywać ludziom. I żeby się nie bać wchodzić w nowe projekty i nie bać się zmian. I żeby w siebie wierzyć. I w ogóle wiesz... przydaje się w życiu odwaga :).