Pani Ewo Błaszczyk - jest Pani wspaniała!!!

Pewnie wszyscy o tej historii słyszeli. Córka Pani Ewy, jedna sekunda 11 maja 2000 roku, jeden pomylony bezwarunkowy odruch i zamiast przełknięcia, stan nieprzytomności. Trwający do dziś.

Bardzo jest człowiek malutki, gdy myśli o takiej tragedii. Bo jak sobie wyobrazić sytuację, gdy w ułamku sekundy gasną nadzieję, gdy po sekundach nie mamy kontaktu z naszym dzieckiem, jaki mieliśmy jeszcze sekundy wcześniej. Nawet nie sposób wyobrazić sobie tego przerażenia, tego bólu, tego smutku.

W hollywoodzkich filmach, w 120 minut pokazują nam czasem ludzi nadludzkich, którzy tragedię zamieniają w dobro. Wtedy się wzruszamy. Wychodzimy z kina, Zapalamy papierosa albo go nie zapalamy, dzielimy się wrażeniami z innymi albo i nie. Ale po kwadransie, godzinie, dobie, tamto kinowe przeżycie jest nierzeczywistością.

Dla Pani Ewy Błaszczyk tragedia jej dziecka była absolutnie rzeczywistą rzeczywistością. Ból dziecka, ból matki, ból wynikający z niemożliwości komunikowania się z najbliższą osobą. Straszne. Nie możemy sobie tego wyobrazić do końca, ale mamy dość wyobraźni, by czuć, że to było, jest koszmarne.

I mamy te budujące opowieści o tym jak zamieniać ból w dobro, tragedię w empatię. Ale jak to zrobić? Nie ma co myśleć. Wystarczy popatrzeć.

10 lat życia. Dla Pani Ewy Błaszczyk 10 lat dramatu, nadziei, czasem się odradzającej, częściej gasnącej. A jednocześnie 10 lat myślenia o ludziach, którzy znajdują się dokładnie w takiej sytuacji jak jej córka. Nie 10 lat kontemplacji. 10 lat walki, starań, determinacji, by tym ludziom pomóc.

I jest, udało się! Powstała wspaniała klinika. Tak, jedna zdeterminowana, pełna wiary w sens tego co robi osoba, dokonuje cudu. Stawia szpital! A przez cały ten czas z oddaniem zajmuje się swymi córkami, równie kochanymi - córką zdrową i córką chorą. Jeśli to nie jest heroizm, to co nim jest?

Pani Ewo, to co Pani zrobiła jest, musi być dla każdego nie tylko czymś co budzi podziw i szacunek. To budzi także refleksję. Ale także nadzieję. Bo siły, które Pani w sobie odnalazła są niezgłębione. Bo trudno sobie wyobrazić człowieczeństwo bardziej prawdziwe i zwykłe jednocześnie, bardziej wzruszające i bardziej inspirujące.

Wszyscy powinniśmy się przyjrzeć temu czego dokonała Pani Ewa Błaszczyk. I wszyscy powinniśmy jej podziękować. I bardzo nisko się pokłonić.

Prezydent RP przyznaje najwyższe ordery dla najwybitniejszych Polaków. Mam serdeczną prośbę do Pana Prezydenta. Uprzejmie proszę o przyznanie Pani Ewie Błaszczyk Orderu Orła Białego. Za to co uczyniła dla innych, dla bliźnich, trudno się jej naprawdę odwdzięczyć. Ale powinno się jej wdzięczność okazać. Jeśli Rzeczpospolita swą wdzięczność i swój szacunek może okazać, to ten order będzie podziękowaniem właściwym.