Co kieruje Kaczyńskim. "Nie gniew, nie radykalizm, ale panika". Wywiad rzeka z Michałem Kamińskim

Książka ma ponad 200 stron i na większości prowadzi nas za kulisy wydarzeń. Kamiński ma dar opowiadania, a Morozowski ma niewątpliwie dar pytania. Były minister Lecha Kaczyńskiego, były spin doktor PiS nie ujawnia w książce newsów. Dostarcza jednak spójnego opisu kluczowych graczy po prawej stronie sceny. Każdy warto przeczytać, ja tak jak Kamiński zastanawiam się na przykład nad Antonim Macierewiczem.

Kamiński mówi: "Mam wrażenie, że Macierewicz pobiega sobie po Sejmie, poopowiada niestworzone historie, później wraca do domu, odpala telewizor, otwiera sobie piwko i ma niezły ubaw, widząc, że ci wszyscy frajerzy w to wiedzą. Nie zdziwiłbym się, gdyby pod koniec życia napisał wspomnienia: Robiłem was w bambuko trzydzieści lat, a wy w to wierzyliście".

Michał Kamiński opisuje Jarosława Kaczyńskiego jako człowieka piekielnie inteligentnego, ale jednocześnie słabego, z charakterologiczną skazą, pełnego kompleksów, choć Kamiński mówi o tym "poczucie niesprawiedliwości". Kaczyński, jego zdaniem, patrzy na innych nie jako konkurentów, ale "demonicznie złe szumowiny". Stan ducha Kaczyńskiego określa Kamiński jako "panikę". Jest to jego zdaniem: "Panika długoterminowa, panika narastająca. Panika związana z jego obsesją wieku. Czas nie pracuje dla niego, ale przeciwko niemu. U niego narasta poczucie winy, wie że się nie sprawdza".

Inaczej Michał Kamiński opisuje Lecha Kaczyńskiego. Nazywa go prezydentem "wielkim", przyznając że jego przekleństwem był brat. "Prezydent zbyt wiele podporządkował interesom brata" i zapłacił wielką za to cenę. Kamiński mówi, że "wielkość Lecha wyrasta poza małe gierki jego brata".

Michał Kamiński opisuje ze szczegółami pracę kancelarii prezydenta, od wielkości swojego gabinetu, przez jakość kuchni w pałacu (niska), do współpracy z prezydentem. "Brakowało mu normalnego życia" - mówi o Lechu Kaczyńskim. Wraca do głośnej sprawy małpek Janusza Palikota: "Prezydent Kaczyński nie był abstynentem. Jednak z całą pewnością mogę powiedzieć, iż picie alkoholu nie było żadnym problemem". Dziś o wielu sprawach już nie pamiętamy, ale Kamiński do nich wraca. Opisuje, jak Małgorzata Bochenek faszerowała Lecha Kaczyńskiego negatywnymi informacjami z prasy i jak to na całe dnie ustawiało humor prezydenta. Kamiński opisuje z detalami (przykrymi) współpracę z kolejnymi szefami kancelarii prezydenta. Opisuje konflikty z Piotrem Kownackim i Annę Fotygę. Twierdzi, że Fotyga widzi wszędzie spiski i spiskowe teorie i że nawet Antoni Macierewicz śmiał się z niej, bo słynnej wspólnej wizycie w USA.

Kamiński rysuje portrety kilkunastu innych polityków PiS. O Joachimie Brudzińskim pisze, że to "jedna z najbardziej pozytywnych postaci w otoczeniu J.Kaczyńskiego, inteligentny, wspaniały kompan eskapad rozrywkowo - alkoholowych". Tadeusz Cymański, według Kamińskiego, został wybrany do Brukseli przez Bogdana Rymanowskiego, który bardzo często zapraszał go do programu. O Zycie Gilowskiej mówi, że "do polityki jeszcze wróci". Adama Hofmana nazywa "wyjątkowo ponurą postacią". Ciepło pisze Kamiński o Radku Sikorskim, chłodno o Zbigniewie Ziobrze. Jego karierę nazywa "całkowicie przypadkową", twierdzi że awans "przewrócił mu w głowie". Kamiński mówi, że Ziobro jest zdolny do wszystkiego i w przeciwieństwie do Jarosława Kaczyńskiego całkowicie pozbawiony granicy.