Witajcie w świecie Wesa Andersona

Nie inaczej rzecz ma się z filmografią Wesa Andersona – reżysera który od lat opowiada nam w gruncie rzeczy jedną i tę samą historię. Czaruje nas, dodajmy, w sposób niesamowicie urokliwy. By podobnie jak gawędy naszych dziadków, osadzone w nieszczęsnych realiach lat czterdziestych, zaskoczyć w momencie, w którym właśnie zaczynamy recytować z pamięci ich ciąg dalszy.

Niepogodzeni z sobą outsiderzy, niepoprawni optymiści, życiowi wykolejeńcy, przegrani geniusze czy zniewieściali macho. Niepokorni, naiwni, niejednokrotnie po ludzku głupi. Jak my. Przerysowani tak mocno, że niemal ocierający się o cienką granicę absurdu. Bohaterowie Andersona to postaci z bajek, w których widzimy samych siebie. Odmieńcy w skórze lisów, błaznów i wszelkiej innej maści ewenementów. Świat reżysera to zaś namalowana kolorowymi farbkami chatka Baby Jagi. Jakże jednak podobna do rzeczywistości, która na co dzień bezczelnie obnaża się nam w zdecydowanie bardziej szarej kreacji. Tej podziwianej przez nas na kilka sekund po porannym budziku, ustawionym zawsze o trzy „drzemki” za wcześnie.

I choć w bajdurzeniu o męczących nas demonach mistrzami od lat zdają się być Haneke czy von Trier, to właśnie gdzieś w głębi twórczości Andersona odnajduję ostatnio autentyczny niepokój. Zanim zniszczy nas kult przemocy, a duszę utopimy w obojętności i nałogach, idąc drewnianą kładką pod rękę z reżyserem „Rushmore” dojdziemy do krainy codziennego „samoukatrupiania”. Przez nasze głęboko skrywane lęki, tysiące kompleksów, brak komunikacji czy kategoryczne wyzbycie się zasad (w pakiecie z kształtującym je światem), do których tęsknie wzdycha Anderson w „Genialnym klanie”, „Moonrise Kingdom”, „Grand Budapest Hotel” (oraz w każdym innym obrazie, pod którym się podpisuje).

Śmiech przez łzy i płacz ze śmiechu. Mądrość kretynów zestawiona na równi z głupotą geniusza.

Stumilowy Las umiejscowiony za naszym oknem.

Świat przeszłości, o którym marzymy - równocześnie zapiekle go depcząc.

Historie, których nie znamy - powtarzając je jak mantrę.

A w tym wszystkim filmy Wesa Andersona, które za nic w świecie nie chcą być arcydziełami.

Ale czasem po prostu tak wychodzi.