Przewielebny

,, Gdy lud gubił się w domysłach i zastanawiali się, czy Jan nie jest Mesjaszem, on przemówił do wszystkich: (…) Idzie za mną mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów.” /Łk 3,15-16 /

Oto miara prawdziwej wielkości. Bez zbędnych słownych ceregieli nazwać po imieniu godniejszego od siebie, a korowód wielbicieli stojący u naszych drzwi skierować do niego. Wypadałoby jeszcze samemu dołączyć do owego orszaku, by przekreślić podejrzenia o ironię i wyrachowanie naszej wypowiedzi, ale to nie jest absolutnie konieczne. Wielkość i dostojeństwo, szacunek i godność nie rosną bowiem przez to, że są dostrzegane i sławione. One albo są, albo ich nie ma. U Jana Chrzciciela były z całą pewnością. Dostrzegali to współcześni i dał temu świadectwo Syn Człowieczy. Ciekawe, że nie powiedział słów o największym spośród ludzi w obecności samego Jana. Może chciał go w ten sposób ustrzec przed niebezpieczeństwem samouwielbienia.

Godność nie jest wartością ludzką daną raz na zawsze, ani tym bardziej dziedziczną lub osiągalną w wyniku jakiejś cudownej kuracji. Oto ktoś przeczytał tajemny traktat, nałożył na głowę kapelusz, upchnął słomę w cholewki, by nie wystawała i … o cudowna przemiano, z wulgarnego prostaka przeobraził się w powszechnie szanowanego bywalca salonów.

Jan Chrzciciel nie uczęszczał do elitarnej szkoły. Na pustynnych miejscach, gdzie wzrastał, nie spotykał światłych nauczycieli ani nie studiował ksiąg niedostępnych biedakom. Miał za kompana biedę, a głód często przychodził do niego w gościnę. Ojciec i matka, zanim umarli, zostawili mu w spadku słowa o Najwyższym, służyć Któremu znaczy o wiele więcej niż samemu zasiąść na tronie. Uwierzył im, a ponieważ większość życia spędził samotnie na pustkowiu, nie dokonało się w nim tak powszechne dziś pranie mózgów. Nie dał się więc wciągnąć do wyścigu szczurów kąsających się wzajemnie w walce o iluzoryczne namiastki wielkości.