Bez przydrożnej kapliczki

„ Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jerozolimy na Święto Paschy. Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym”/ Łk 2,41-42/

Dla Żydów świątynia była miejscem świętym i gorliwie pielgrzymowali doń przy każdej nadarzającej się okazji. To trochę tak, jak się sprawy miały jeszcze do niedawna z naszym pielgrzymowaniem na Jasną Górę. Jan Paweł II mówił, że Polacy przyzwyczaili się przychodzić na to miejsce z ważnymi dla siebie sprawami. Dla wprawionych w obmywaniu swych trosk i radości atmosferą uświęconych miejsc, przykazania o religijnych obowiązkach trącą truizmem i banałem.

Maryi i Józefowi to, co związane z modlitwą, z wiernością przymierzu, rytualną czystością, szacunkiem dla szabatu, było tak bliskie, jak codzienna troska o syna i o siebie nawzajem. Mówimy o nich święta rodzina. I w tym pełnym prostoty i wierności sensie było takich rodzin niezliczenie wiele. To prawda, że tylko w ich domu, jak wierzą chrześcijanie, wzrastał Syn Boga i Zbawiciel wszystkich ludzi. Ale domów, rozbrzmiewających psalmami, oświetlonych blaskiem szabatowych świec i utkanych wzajemną miłością mieszkańców, było i w tamtych czasach, i wcześniej, i potem wiele, bardzo wiele. Może więc warto w obliczu zjawiska, nazywanego przez specjalistów kryzysem rodziny, spojrzeć w okno nazaretańskiego domu i zobaczyć, czego nam brakuje, by i u nas rozpalić szczęśliwe domowe ognisko i podtrzymywać jego żar.

Rodzice Jezusa co roku pielgrzymowali do Jerozolimy. A więc wystarczyło im raz w roku stanąć w świątynnych progach, by być świętą rodziną. Dziś niektórzy w poszukiwaniu świętości gotowi nie wychodzić ze świątyni, albo z jednej pielgrzymki do świętych miejsc przesiadać się niemal natychmiast do kolejnej pielgrzymkowej kompanii.

W nazaretańskim domu nie wisiał na ścianie żaden święty wizerunek, który by myśl domowników kierował wyżej i wyżej. A przecież wpatrując się w pył pokrywający uliczki Nazaretu, nabierając wodę ze studni i układając mace na stole zmierzali świeci domownicy prostą drogą do Królestwa Bożego.

Józef z Maryją wędrowali co roku do Jerozolimy, a z kim zostawiali na czas pielgrzymki umiłowanego syna? Ewangelista szczegółowo pisuje etapy pielgrzymowania i poszukiwania dwunastoletniego Jezusa. Myślę, że nie pominąłby zwyczaju pielgrzymowania całej rodziny, a on wspomina tylko rodziców. Może zostawał Jezus w towarzystwie dziadków albo sąsiadów, albo wśród innych dobrych ludzi, których zapewne wtedy nie brakowało. Tak było przez wiele lat, wszak rodzice co roku pielgrzymowali.