Świat płacze i łączy się w bólu, a oni triumfują, kpią i pouczają. Za co polska prawica nienawidzi Belgii?

Co sugeruje publicysta? Że te trzydzieści kilka ofiar, to nie problem, bo są tacy, którzy zabili więcej osób? Czy, że terroryści tak właściwie nie są prawdziwymi zabójcami? A może, że obywatele kraju, który zezwala na eutanazję zasłużyli na to co ich spotkało? Takie rozważania to pewnie woda na młyn Terlikowskiego, który pomimo swych kontrowersyjnych komentarzy, na pewno dostrzega różnicę pomiędzy lekarzem, który legalnie i w zgodzie z własnym sumieniem decyduje się zakończyć mękę chorej osoby, a bezwzględnymi terrorystami.

W Belgii znacznie liberalniej podchodzi się również do wykonywania aborcji. W odróżnieniu od prawa działającego w Polsce, gdzie ciążę można przerwać wyłącznie ze względu na zalecenia medyczne lub jeśli była ona wynikiem gwałtu, Belgijki podejmują decyzję o aborcji także ze względów osobistych czy ekonomicznych.

Kolejnym kamieniem milowym na drodze do zaakceptowania Belgów jest także ich podejście do ruchu LGBT. Związki homoseksualne w Belgii zalegalizowane są o kilkunastu lat, w kwietniu 2006 roku przyjęto także ustawę o prawie par homoseksualnych do adopcji dzieci. I choć dla polskich księży otwartość Kościoła dla ruchu LGBT jest nie do pomyślenia, katolicki biskup z Antwerpii Johan Bonny już dawno wezwał do zerwania z poglądem, według którego Kościół akceptuje wyłącznie związki mężczyzny i kobiety i domagał się uznania związków homoseksualnych.

To komentarz do artykułu opublikowanego na portalu Niezależna.pl, który dotyczył reakcji Belgów na zamachy w Brukseli. Czytelnicy obśmiali ludzi, którzy pod wpływem emocji zdecydowali się wyjść na ulicę i kredą wypisać na nich swoje uczucia. Reakcja Belgów nie była jednak, jak sugeruje portal, odwetem na terrorystach, lecz próbą poradzenia sobie z własnym bólem. Oby Polacy nigdy nie musieli dowiedzieć się, czy takie malowanie kredą rzeczywiście pomaga.

A co do bierności belgijskiego rządu, warto wspomnieć, że przez ostatnie miesiące uniemożliwili oni kilkanaście, jeśli nie kilkadziesiąt innych zamachów. Co więcej, Belgia od dawna już bierze udział w walkach przeciwko Państwu Islamskiemu działającemu na terenie Iraku, a ostatnio Minister Spraw Zagranicznych Belgii Didier Reynders przyznał także, że działania wojskowe najprawdopodobniej rozszerzone zostaną także na terytorium Syrii. Choć ślepego bombardowania, w których cierpią także cywile nie są powodem do domu, nie można powiedzieć żeby rząd Belgii nie podjął walki z ISIS.

Pomimo tych wszystkich oskarżeń i żali, podstawowy problem prawicy nie leży jednak w różnicy poglądów, lecz w ślepym przekonaniu o własnej nieomylności. Można załamywać ręce i krytykować Belgię za to, że dopuściła do ataku, należy dostrzec również zalety, które przyciągnęły tam nie tylko muzułmańskich terrorystów, lecz także ponad 80 tysięcy Polaków.