Hipokryci z prawicy i lewicy, czyli czego uczy awantura o lustrację papieża

I choć rywalizacja na źródła, argumenty i świadków trwa w najlepsze, trudno nie ulec wrażeniu, że role już zostały obsadzone: jedni pozostaną pewni, że papież ma brudne ręce, inni już zawsze będą wielbić jego kryształową uczciwość. A prawda? – Bardzo trudno dociec – mówił nam ostatnio Lech Miodek, ekspert Centrum Studiów Latynoamerykańskich UW.

W konflikcie o przeszłość Franciszka, jaki rozgrywa się na naszym podwórku, nie chodzi jednak o prawdę, ale o metody. Prawicowi dziennikarze zgodnym oburzeniem zareagowali na sugestie, by przyjrzeć się roli Jorge Bergioglia w czasie rządów argentyńskiej junty. No bo jak to tak grzebać w papierach i wyciągać brudy z zakamarków przeszłości?

"Dzisiaj zarzuty o kontakty z władzami są równie ahistoryczne jak zarzucanie biskupom polskim, że nie zerwali stosunków z ekipą Jaruzelskiego w latach stanu wojennego. Zarzuty o firmowanie systemu zbrodni to zazwyczaj element wojny lewicy z kardynałem z racji jego sprzeciwu wobec dzisiejszej rewolucji obyczajowej obozu pani prezydent de Kirchner" – pisze publicysta "Do Rzeczy" Piotr Semka.

Wtóruje mu na Fronda.pl Tomasz Terlikowski: "Lewica próbuje zniszczyć autorytet Ojca Świętego. Było niemal pewne, że antykościelne psy gończe zaczną węszyć i wynajdą jakieś zarzuty wobec nowego Ojca Świętego. I nie będzie miało dla nich najmniejszego znaczenia, czy są one czystym kłamstwem, czy może zawierają ziarno prawdy. Bez dowodów i dokumentów oskarżono go o współpracę z juntą wojskową i wydawanie współbraci".

Dalej punktuje Semkę i Terlikowskiego. Jakoś Semka nie zastanawiał się nad "niełatwą sytuacją" ks. Michała Czajkowskiego, gdy lustrował go przed laty. (…) Nie uważał, że atakuje abp. Życińskiego, gdy powtarzał, że jest TW, podczas gdy dokumentów o współpracy lubelskiego metropolity z bezpieką nie było żadnych. (…) Niedawno, gdy w Polsce hulała dzika lustracja, Terlikowski zadowalał się "informacjami, które posiadamy", wszak były - jak to nazywał - "wstrząsające". Wyliczając nazwiska czołowych polskich hierarchów, m.in. abp. Muszyńskiego i abp. Życińskiego, kwitował, że "to jest statystycznie niemożliwe, by niewinni byli wszyscy".

Zaskakujące, jak lustracja - w rękach prawicy szlachetne narzędzie walki o prawdę, w rękach lewicy staje się nagle haniebnym instrumentem szerzenia kłamstwa (trochę tak jak na obrazku poniżej). Warto o tym pamięć przy następnej okazji, kiedy lustratorzy wezmą na warsztat kolejną ofiarę.

"Zapał domorosłych lustratorów już dawno opadł - teraz ich ofiarą jest właściwie wyłącznie Lech Wałęsa. Ale - jak się okazuje - lustracyjne skłonności wciąż w nas tkwią i co więcej, rozchodzą się po świecie. Bo oto gdy Jorge Mario Bergoglio został papieżem Franciszkiem, natychmiast rzucono się na jego przeszłość. (…) Nieważne, że ksiądz Bergoglio zaprzeczał tym oskarżeniom - ofiary polskiej lustracji też zaprzeczały, ale kto by ich tam słuchał" – ubolewa w ostatnim felietonie dla "GW".

W sprawie Franciszka paradoks goni paradoks: lewica lustruje, prawica się oburza. Lewica mówi: jak to prawica przeciwko, skoro normalnie za? Prawica na to: jak to lewica za, skoro zwykle przeciwko? Pogubić się w tym łatwo, ale wniosek jest prosty: lustracja to po prostu nasz sport narodowy. A grać tutaj można i lewą i prawą nogą.