Kryzys wieku średniego to „Czysty Obłęd”?

Gorzej już być nie może...Bohater powieści „Czysty Obłęd” Marka Lamprella mógłby powtarzać to zdanie co chwilę. Michael O'Dell to „facet w średnim wieku”, mąż i ojciec dwójki buntowniczych nastolatków. Oraz bezrobotny krytyk filmowy który rzucił pracę, by pisać książkę o upadku australijskiego przemysłu filmowego. Poznajemy go w momencie, kiedy pewnego poranka wpada pod samochód podczas joggingu. Z impetem przelatuje nad ulicą, ląduje twarzą w dół, ale - ku swojemu zadowoleniu - nie ginie. To wydarzenie jest jednak dopiero początkiem serii małych katastrof w jego życiu.

Gapiąc się w sufit karetki, Michael jeszcze nie przeczuwa co go czeka. A dalej będzie znacznie gorzej. Nastoletnia córka Rosie - uczennica prywatnej szkoły dla grzecznych panienek - nokautuje koleżankę z klasy. Grozi jej wyrzucenie ze szkoły, której czesne rodzice opłacają z horrendalnego kredytu. W pokoju syna Michael znajduje narkotyki, a w dodatku całą rodzinę zaczyna nękać niezbyt przyjemny, ale za to bardzo uparty policjant. Na domiar złego książki - która miała okazać się hitem - nie chce kupić żaden wydawca. Tak więc z zaliczki nici, a domowy budżet powoli tonie w długach. I chociaż żona Wendy heroicznie próbuje go wspierać, to dwójka dorastających nastolatków przysparza dodatkowych zmartwień. „Dobra część mojego życia się skończyła” - myśli Michael. Sytuacja robi się tak zła, że zaczyna nawet myśleć o samobójstwie i rozważa rzucenie się z urwiska...Ale jak mówi stara mądrość: czasem człowiek nie może wziąć się w garść, dopóki się doszczętnie nie rozsypie.

Brzmi depresyjnie? Błąd. „Czysty Obłęd” to dowcipna i zarazem bardzo prawdziwa opowieść o trudach codzienności, rodzinie i małżeństwie. To również uniwersalna opowieść o człowieku w średnim wieku, który zmaga się z problemami, rozpacza, ale w końcu odkrywa co jest dla niego najważniejsze. Oraz o bolączkach i wyzwaniach, jakie niesie ze sobą kryzys wieku średniego. Chociaż historia jest całkiem zabawna, to bohater pogrążony w strachu o przyszłość i lekkiej depresji, nie widzi w niej nic śmiesznego. Kończy się jednak happy endem, a do Michaela dociera jakim jest szczęściarzem. Narracja w drugiej osobie dodatkowo podkreśla, że „ty” równie dobrze możesz wejść w jego buty.