Pan Japa: Pyta mnie Pan o niemiłe sytuacje z fanami? Nigdy takich nie miałem

Tak, ruszy w przeciągu miesiąca, może dwóch. Będzie to japowski kanał. Pomysł jest zabawny i jest w trakcie realizacji. Nie wiem sam do końca, jak to wszystko wyjdzie, ale mam nadzieję, że będzie przede wszystkim śmiesznie.

Mieszkam w domu na wsi. Mam tu spokój, biegają zające, przychodzą pod mój dom sarny. Jestem zadowolony.

40 kilometrów od Warszawy. Okolice Mszczonowa. Więcej nie zdradzę.

Pyta mnie Pan o niemiłe sytuacje z fanami? Nigdy takich nie miałem. Zawsze traktowano mnie, jak kumpla czy przyjaciela rodziny. Faktycznie, czasem trudno było zjeść w spokoju obiad, albo się napić. Chociaż - mnie do tego picia często zapraszano. Ale nigdy nie miałem sytuacji naprawdę niemiłej. A poza tym, Panie Tomku - wystraszą mi jelenie.

Nigdy. Naprawdę, nigdy wokół mnie nie było chamstwa czy łobuzerstwa. Czasem mi się zdarzy, że jakiś podpity koleś jest namolny i chce zdjęcie z Panem Japą, ale trzeba z nimi umiejętnie porozmawiać, bo jak wiemy - od miłości do agresji - bardzo blisko.

Myślę, że tak. I powiem, że to bardzo miłe, gdy Pana pokolenie, czyli ludzie około trzydziestki, poznają mnie na ulicy. Czasem jestem tym nawet zaskoczony.

Że mieli ogromne szczęście, bo bohaterowie ich dzieciństwa, to nie fikcja czy wirtualność, tylko żywi ludzie.

Bez przesady, muszą być granice. Ja się spotykam z ludźmi podczas występów, ktoś zaczepi mnie na ulicy, czy nawet zdarza się, że za granicą ktoś mnie pozna i wymienimy kilka zdań. Ale, jak już wspomniałem, dom i rodzina jest tylko dla mnie. To jest ta granica.

Tak, nawet bardzo często. Ale nie wiem, czy bym chciał robić programy dla dzieci. Dla mnie, to już inna epoka, ja na to mówię - inna temperatura. Stąd pomysł z internetem.

A no właśnie, to jest bardzo złe i niebezpieczne. Też zauważyłem, że niektórzy moi koledzy tak mają. Każdy buduje rzeczywistość wokół siebie. A świat zapieprza dalej, cały czas jest piękny, zmienia się i jest ciekawy. Wciąż jest coś do zrobienia, do napisania. Jak to mówił mój przyjaciel Jonasz Kofta - nie ma chujowej publiczności, są tylko chujowi artyści.

Ja lubię ludzi. Jestem dla nich życzliwy i mam wrażenie, że to do mnie wraca. Jeżeli wysyłasz dobrą energię, to ludzie robią to samo. Stokrotnie oddadzą dobro. Poza tym, ja mam taki sposób bycia, czyli lubię jak się dużo rzeczy wokół mnie dzieje.

Faktycznie, lubię uciekać od jakiegoś czasu w samotnię. Gdzieś, gdzie siądę w spokoju, ze swoim laptopem. Piszę wtedy scenariusze.

Mam w produkcji dwa filmy. Jeden może zaskoczyć, bo jest poważnym, kinowym projektem. Oba powstają w jednej z wytwórni filmowych, na Chełmskiej w Warszawie.

Faktycznie, jest trudno, ale okazuje się, że można zebrać pieniądze. Właśnie dopinamy wszystko na ostatni guzik.

Komedia, też kinowa. Tytuł: Będzie Spoko.

Przez przypadek. Bożena Walter ściągnęła mnie do TVP. Panie Tomku, wie Pan co? Nie żałuję, bo to była bardzo fajna zabawa.