Tomek Michniewicz: "trzeba zrobić w głowie miejsce na dobre pomysły"

Ależ oczywiście, to u mnie stały motyw. Kreatywna praca na deadline'ach jest wykańczająca, bo oznacza "mieć pomysły na życzenie". Czasem wiem, jak tekst ma wyglądać, co powinien zawierać, jaką scenę opisać w książce, siadam do biurka, i nic, pustka. Każda próba jakaś koślawa, nieudana. Cały czas tylko kasuję i zaczynam od zera.

Owszem, można się odciąć od wszystkiego i wszystkich, zamknąć w biurze czy gabinecie, nie wychodzić z niego, nie odbierać telefonów i próbować pisać na siłę. Jest takie angielskie sformułowanie: "writer's block", opisujące stan, w którym brakuje pomysłów, po prostu nie idzie i koniec. Moim zdaniem najważniejsze to dać sobie wystarczająco dużo przestrzeni na bodźce, inspirację z zewnątrz. Przewietrzyć się, pospacerować, poznać kogoś, zjeść coś nowego, porozmawiać z kimś obcym, posłuchać nietypowej historii, przeczytać coś o temacie, który mnie w ogóle wcześniej nie interesował, iść do kina, ulepić garnki, poznać przepisy kulinarne z Filipin, cokolwiek... To o wiele lepsza opcja, łatwiej tak odblokować kreatywność, czasem wystarczy sekunda, jeden przeskok na synapsach.

Po pierwsze: grunt to dobra organizacja. Przy pracy, którą wykonuję, nie mogę sobie pozwolić na spóźnienia, wszystko w moim kalendarzu jest dokładnie rozplanowane. Jeśli tę podstawę się położy, niewiele można zrobić. Zawalony termin wymusza rezygnację z czegoś, najczęściej z jakości. Można pisać, klepać na siłę, aż coś się z tego w końcu wyklepie. Cokolwiek, byle na czas. Ale czy to będzie dobre? Mała szansa. Ja nie uznaję takiej metody. Wychodzę z założenia że oddać mogę tekst, z którego jestem zadowolony, i tylko taki. Tak więc gdy minął termin, jest już za późno, kluczowe jest takie zorganizowanie pracy, zleceń i terminów, żeby do takiej sytuacji w ogóle nie dopuszczać. Freelancer sam decyduje kiedy i co może zrobić. Nie jest prosto odrzucać zlecenia, ale wolę jakiegoś nie przyjąć, niż położyć trzy projekty przez brak czasu i pracę po łebkach.

Nie piję jej w ogóle, źle się czuję po kawie.

...i prowadzę dwie firmy, szkolenia, mam audycję w radiu, piszę artykuły i robię wiele innych rzeczy. Na ostatnich wakacjach byłem cztery lata temu. I tak, ciągle jestem w podróży. Na szczęście moja praca jest moją pasją, więc to wszystko nie jest aż tak uporczywe.

Zdecydowanie. Dzisiaj w nocy wróciłem po 30-godzinnej podróży z Karaibów, bez snu, z nerwami przez opóźnione loty i odwołane promy. I wcale nie byłem tam na wakacjach, tylko w pracy, więc cały czas był stres, bieg. Jeśli człowiek daje z siebie wszystko, pracuje na 130 proc. normy i cały czas na najwyższym biegu, to musi się to odbić na formie, pojawi się wyczerpanie. Potem trudno sobie z nim poradzić, bo narasta jak kula śnieżna.

Mam bardzo dobrą pamięć i nie mogę na nią narzekać. Ale bardzo dbam o to, żeby ćwiczyć umysł, pobudzać go. Lubię zadania logiczne, szarady, gry strategiczne, grywam w pokera sportowego, w brydża. Dużo czytam. Uważam, że to bardzo potrzebne w mojej pracy. Zwłaszcza gdy się ma przed sobą czternastogodzinny lot.

Z tym akurat nie można sobie poradzić. Do tego trzeba się po prostu przyzwyczaić. Organizm uczy się szybko adaptować do nowych warunków, ale trzeba o niego zadbać: jeść o odpowiednich porach, nie odwodnić się, spać rozsądną ilość godzin. Wtedy jest mu łatwiej.

Owszem, i to właśnie teraz, na Karaibach. Miałem bilet na krótki, piętnastominutowy poranny lot międzynarodowy między wyspami. Wieczorem go sprawdziłem i rzuciły mi się w oczy dwie cyferki: siódemka i ósemka. Nie wiem jak, ale zakodowałem sobie, że mam ten lot o ósmej rano i oczywiście się spóźniłem, bo samolot odlatywał godzinę wcześniej. Pociągnęło trochę komplikacji, z piętnastu minut zrobiło się osiem godzin na lotniskach i dwie przesiadki. Tylko dlatego, że byłem już tak zmęczony i miałem tak przeładowane sensory, że przypałętał się prosty błąd. Freelancerowi trudno jest podjąć decyzję: dobra, teraz muszę odpocząć, nie przyjmuję zleceń. Ale to jest naprawdę koniecznie, nie da się pracować cały czas.