Aleksandra Galewska: Każdy etap wymaga koncentracji. Od poznawania utworu po wykonanie na scenie

Aleksandra Galewska: Dzień zaczynam ćwiczeniami. Średnio godzinę dziennie na "chodziku", potem jeszcze brzuszki, pompki. Jeśli tego nie zrobię, mam wyrzuty sumienia. Od razu po przebudzeniu muszę coś zjeść, bo zawsze jestem bardzo głodna.

Na pewno staram się nie jeść "szkodliwych" produktów, ponieważ w ogólnym rozrachunku mi się to nie opłaca - im więcej złego jedzenia, tym więcej czasu trzeba poświęcić ćwiczeniom. Myślę, że jest to rodzaj nerwicy, ale przynajmniej nie jęczę, że jestem gruba.

Stuprocentowe zaangażowanie się w to, co chce się zrealizować. Czas+pasja+radość z tego, co się robi.

Ranek zawsze był dla mnie strasznym czasem. Ale już przedpołudnie, południe - mogłoby nie istnieć. Najlepszy jest wieczór - ciemno, cicho.

Każdy etap wymaga koncentracji. Od poznawania utworu po wykonanie na scenie. Jedynie różnicę znalazłabym w sytuacji, w której jesteś na scenie sam lub z grupą. Występ z orkiestrą jest wielką frajdą, ponieważ odpowiedzialność rozłożona jest na wielu muzyków i czujesz, że współtworzysz ciekawą plamę dźwiękową, która nie zależy tylko od ciebie.

...coś popsujesz, bo i tak nie będzie to do wychwycenia, a świadomość tego rodzaju bezpieczeństwa powoduje, że raczej się nie pomylisz, bo się nie denerwujesz? W grupie masz inny rodzaj koncentracji, poczucie współtworzenia i chęć zrobienia czegoś świetnego sprawia, że czujność wyostrza ci się na 150%.

Zmęczenie wynika bardziej z poczucia beznadziei. Jeśli coś mi się dobrze układa, nie myślę o zmęczeniu, ale jeśli nic mi się nie klei, to atakuje mnie poczucie, że świat nie ma sensu. Wtedy włączam sobie teledyski Britney Spears, "Sex w wielkim mieście" albo tutorial o tym, jak zmniejszyć nos makijażem, dostaję głupawego śmiechu, spadam z krzesła i od razu wraca mi energia. Być może z powodu uderzenia.

Tak. Jak przyleciał do Polski Barack Obama, siedziałam z psem na Nowym Świecie w Warszawie i słuchałam przemówienia. Pani obok coś do mnie powiedziała, ja jej odpowiedziałam, rozmowa się skończyła. Po kilku chwilach, myśląc o tym, czego ode mnie chciała, a chciała uratować mojego psa przed śmiercią, bo bawił się plastikową łyżeczką, powiedziałam na głos "dziękuję". Zaznaczam, że już z nią nie rozmawiałam.

Udałam, że to było do psa…

Nie muszę odpoczywać, bo nie mam od czego. Robię same super rzeczy!

Myślę, że równie ważne, co wypoczynek, jest super towarzystwo. Dobrze chodzi się do pracy, w której spotka się inspirujących ludzi. Wtedy praca tak nie męczy. Czytam teraz o nerwicach. Pani pisze o tym, że w pracy tylko liczy i liczy. Na pewno nie robi tego na stojąco. Siedzi i liczy, i na pewno jest bardziej zmęczona tym po ośmiu godzinach niż zawodowy jeździec.

Osobiście umieram przy wypełnianiu druczków, formularzy, pism i wniosków. Dostaję przy tym lęków i potrzebuję wsparcia z zewnątrz. Myślę, że wiele osób tak ma i wtedy właśnie potrzebna jest koncentracja i skupienie się na celu. Sam początek jest trudny, bo nie widzimy nic, ale im dalej, tym bliżej końca. Z muzyką jest tak samo. Siadasz i nie masz nic. Trzeba już na początkowym etapie powiedzieć sobie, że będzie dobrze!