3 tysiące od spóźnialskich. A Wy rozliczyliście już swój PIT?

O karze warto pomyśleć, gdy PIT-u nie złożyliśmy z lenistwa, bądź dobrej, ale krótkiej pamięci. Sam mandat bowiem nie może być niższy niż 10 proc. minimalnej pensji i nie większy niż jej dwukrotność. Jeżeli jednak stwierdzimy, że Urząd za bardzo się nas czepia i nie przyjmiemy mandatu, sprawa idzie do sądu, a ten może nałożyć na nas zdecydowanie większą karę - maksymalnie dwudziestokrotność minimalnego wynagrodzenia (ok. 30 tysięcy złotych).

A co zrobić, gdy wczoraj wieczorem zorientowaliśmy się, że nigdzie, absolutnie nigdzie nie możemy znaleźć naszego PIT-u, który powinniśmy skrzętnie przepisać i wysłać do jednego z ulubionych instytucji państwowych - Urzędy Skarbowego? Pytanie nie jest bezzasadne, PIT-y potrafią się czasem gdzieś zawieruszyć (na co żywym przykładem jest mój redakcyjny kolega, którego nazwiska nie wymienię, ale jest szefem działu „Sport”). - Takie sytuacje się zdarzają, trzeba pamiętać, że obowiązek podatkowy dalej istnieje, musimy rozliczyć się z Urzędem Skarowym. W takim wypadku można spróbować rozliczyć się na podstawie przelewów bankowych od pracodawcy, szacunkowo policzyć ile wyszłoby brutto. Trzeba oczywiście napisać takie oświadczenie do naczelnika Urzędu i poinformować, że są to dane szacunkowe, więc mogą zdarzyć się błędy. Pracownik może też jeszcze dzisiaj, na szybko poprosić pracodawcę o duplikat swojego PIT-u. Może uda się rozliczyć prawidłowo, a jak będą jakieś rozbieżności, to złożyć korektę. Pamiętajmy, że pracodawca nas rozliczał, te zaliczki na podatek dochodowy już tam są w urzędzie, teraz trzeba je tylko pisemnie potwierdzić - tłumaczy Mirosław Kucharczyk.

W 2004 roku, gdy wprowadzono możliwość przekazania 1 procenta na organizacje pożytku publicznego, zrobiło to jedynie 80 tysięcy osób (0,3 proc. wszystkich podatników), rok później było ich ponad 680 tysięcy. Zdecydowany wzrost kwoty, jak i liczby podatników, miał miejsce dopiero w 2008 roku, z kolei w zeszłym Polacy na organizacje pożytku publicznego przekazali nieco ponad 400 milionów złotych.

Jeden procent przekazywać warto nie tylko z wrodzonej polskiej złośliwości (nie oddam im wszystkiego!), ale przede wszystkim z dwóch powodów: możemy komuś pomóc i nic nas to nie kosztuje, jeżeli bowiem nie zdecydujemy się na pomoc jakiejś osobie, czy organizacji, cały nasz podatek przejmie państwo.