Na co do kina? 5 powodów dla których warto zobaczyć “Taxi-Teheran”

Kontrasty za które uwielbiam Panahiego. W pierwszych scenach widzimy, jak do wyjątkowej taksówki wsiadają kobieta i mężczyzna. Nie znają się, ale dzięki Panahiemu dochodzi między nimi do wymiany poglądów. Ona jest nauczycielką, a on jak się okazuje pod koniec podróży - złodziejem. Tym samym reżyser pokazał, jak różnorodny i kolorowy jest Iran. Jak bardzo mogą różnić się między sobą mieszkańcy nawet jednego miasta. Co nie oznacza, że nie łączą ich wspólne tematy. W końcu dochodzi między tą filmową parą (w życiu pewne jest, że nigdy by się nie poznali) do konfrontacji na tematy takie, jak religia czy polityka. A my stajemy się tego świadkami.

Ta dynamika utrzymuje się przez cały film, a reżyser poprzez rozmowy, zarówno te kurtuazyjne jak i bardzo osobitse, prezentuje nam portret irańskiego społeczeństwa. Wierny i niezwykle ciekawy. Dla tego obrazu naprawdę warto pójść do kina. Przypominam - “Taxi-Teheran” od 22 maja w Polsce.

W filmie pojawia się siostrzenica reżysera Hana Deaidi, która skutecznie kradnie uwagę widza i to ona jest niekwestionowaną gwiazdą tej produkcji. Sam Panahi, który wzbudza zainteresowanie niejednego pasażera taksówki, w momencie pojawienia się Hany, schodzi na drugi plan. Samego Panahiego to nie tylko bawi, co rozczula. Nawet wtedy, gdy rezolutna nastolatka punktuje go za godzinne spóźnienie. Hana jest oczywiście wierną fanką twórczości wujka, sama też zaczyna interesować się filmem, ale to właśnie ona okazuje się być najsurowszym krytykiem Panahiego. Ich rozmowy to najciekawsze momenty “Taxi-Teheran”, a relacja tych dwojga to sceny pełne miłości, dla których warto ten film obejrzeć.

“Taxi-Teheran” to także film niezwykły pod jeszcze jednym kątem. To możliwość poznania bliżej samego reżysera obrazu. Panahi, który słynie ze swojej wrodzonej skromności rzadko udziela wywiadów czy wpuszcza media do swojego prywatnego świata. Tym bardziej cenne staje się dla miłośników jego twórczości “Taxi”. To w tym filmie zobaczymy Panahiego w rozmowach bardzo prywatnych, jak te ze swoją siostrzenicą, ale także w tych z obcymi dla siebie ludźmi. Reżyser okazuje się być pełnym empatii i życzliwości człowiekiem, który wciela się w rolę kierowcy taksówki i tylko przez nielicznych zostaje rozpoznany jako wielki twórca światowego kina. - Idiota - krzyknie jedna z podróżujących kobiet do Panahiego. Niezwykła okazja obserwowania reżysera w (nie)zwykłych rozmowach.

„Taxi” to piękna audiowizualna pocztówka z tego malowniczego kraju. Jednak zamiast egzotycznych zdjęć dominuje dokumentalne spojrzenie na otaczającą reżysera rzeczywistość. To między innymi jeden z powodów, dla którego w filmie zakochali się jurorzy tegorocznego Berlinale oraz dziennikarze, którzy przyznali mu swoją nagrodę FIPRESCI. Do tej taksówki trzeba wsiąść koniecznie!