Marża 400 proc. za wciskanie nam chińskich ciuchów. Oto, jak "buticzanki" ubierają Polskę

Towar z Chin Aliexpress, największy chiński e-bazar to coraz bardziej popularne źródło wszelkiej maści towarów wśród klienteli z Polski. Jak wynika ze statystyk Mega Panel, tylko w sierpniu z tego serwisu korzystało blisko 2,5 mln polskich użytkowników, tzw. real users. Aliexpress oferuje szeroki wybór ubrań z metką, bez i tych fałszywych, czyli zwykłych podróbek. Pomimo że każdy może kupić towar bezpośrednio od dostawcy w Chinach, nie każdy wie, gdzie jest owe źródło i odkupuje towar od „pośredniczek”, które dorobiły się miana buticzanek. Za swoje usługi pobierają niemałą marżę, równą albo większą od ceny, za którą zakupiły towar. Widać ten trend zwłaszcza w mediach społecznościowych, na Facebooku czy Instagramie.

Jak wygląda biznes buticzanek? Schemat polega na tym, że obeznane z trendami mody buticzanki wyszukują na Aliexpress atrakcyjne ciuchy i dodatki, kupują je po bardzo niskich cenach i odsprzedają tutaj w Polsce, po nałożeniu własnej marży. Często tłumaczą się kosztami transportu, co oczywiście jest dużym nadużyciem, bo dostawcy zazwyczaj oferują free shipping.

Wystawiają przedmioty z Chin, oczywiście zapewniając o ich oryginalności i prezentują je na świetnie zrobionych zdjęciach. Klient, któremu spodobała się kreacja buticzanki, kontaktuje się z nią i zamawia towar. Wysyłany jest od razu, jeśli biznesmenka ma go na stanie w domu, lub po czasie dostawy z Chin, który zazwyczaj oscyluje w przedziale 2-3 tygodni. Wówczas buticzanka zamawia towar bezpośrednio na adres kupującego. Czyli uzyskuje pokaźny zysk za wpisanie danych kupującego w rubryce: adres dostawy.

Te Buticzanki, które cieszą się największym powodzeniem na Instagramie mogą liczyć na darmowe ubrania do prezentowania swojej kolekcji. To swoista umowa barterowa na linii hurtownik - sprzedawca. A ponieważ, śledzona przez setki followersów buticzanka cokolwiek na siebie ubierze, wzbudzi zainteresowanie docelowej grupy klientów, dostawcy to się w przyszłości opłaci. Reklama dźwignią handlu i korzystają na tym obie strony. Oprócz wykluczonego klienta, który zapłaci wyższą cenę. I tak biznes się kręci.

Jak przyznaje w rozmowie z naTemat.pl Kate Boss, autorka bloga modowego, to powszechne zjawisko. – Ten proceder będzie się rozszerzać na wszystkie media społecznościowe. W modzie to nie jest nic nowego. Tradycyjnie mogliśmy kupić takie towary na Wólce Kosowskiej pod Warszawą, a teraz można zamawiać prosto z Chin.

Nie trzeba chyba dodawać, że buticzanki nie dzielą się swoimi dochodami z Urzędem Skarbowym. Nie mają założonej działalności gospodarczej, same ustalają cenę odsprzedaży. W prawie taki występek to nic innego jak nielegalny obrót podrobionym towarem, ale jak na razie mało kogo to zraża.

– Faktycznie spotkałam się z takimi zachowaniami - zdradza naTemat.pl Natalia Gorzolka, autorka bloga i specjalistka od mody. – Najbardziej na Instagramie, gdzie całkiem przez przypadek trafiłam na profil dziewczyny, która wcześniej skomentowała moje zdjęcie. Początkowo myślałam, że jest blogerką, z czasem jednak na podstawie zamieszczanych przez nią zdjęć z komentarzami typu "w razie pytań kontakt mailowy", nabrałam wątpliwości. Poza tym zawsze pod zdjęciem widniał jej e-mail – mówi. I po kilkunastu minutach oddzwania: – Po pani telefonie sprawdziłam ją raz jeszcze i jak widzę utworzyła już konto nazywając je "xxxatelier", gdzie sprzedaje rzeczy. Ma je tylko na Instagramie, bez żadnej strony, konta np. na eBay czy Allegro – dodaje. Nie wszystkim się ten biznes podoba. Użytkownicy, którzy bezpośrednio kupują ubrania taniej, przestrzegają przed buticzańską marżą. Powstały też kontr-strony takie jak: „buticzankom mówimy nie” i „Nie przepłacaj u buticzanki” czy społeczność na Facebooku „Niezgodność produktu z opisem”. Dla nich to nic innego, jak zarobek wykorzystujący ludzką naiwność. Poza tym często towar na zdjęciu wygląda idealnie, a w rzeczywistości pozostawia bardzo wiele do życzenia.