Niemożliwe? A na kiedy? 22-letni Polak zrobił zdjęcia Warszawy, które zachwyciły świat

Nie miałem żadnego mentora, sam się zafascynowałem. Wciąż się uczę. Jedną z najlepszych warsztatowo lekcji miałem ostatnio przy tworzeniu Warsaw On Air, kiedy musiałem się sprawdzić w trudnych warunkach. Inaczej jest mieć możliwość dowolnego ustawienia aparatu i ostrości na spokojnie przy dobrej pogodzie, a inaczej na wysokości 3 tysięcy stóp w śmigłowcu, kiedy wiatr kołysze całym tobą, a kosztowny czas leci niemiłosiernie szybko.

Nie było łatwo i nie dalibyśmy rady bez sponsorów, bo w Polsce nie ma znaczącego wsparcia dla takich projektów. Musiałem walczyć na własną rękę. Na różne sposoby kontaktowałem się z różnymi firmami jak na przykład Sony, ale nie chcieli mi pomóc. Bardzo pomogła mi za to firma Canon, która nieodpłatnie udostępniła mi swój nowy model lustrzanki 5dsR oraz 1DX . Pomogła też Coca Cola Polska, InterLeones i Enigma SOI sponsorując część kosztów tego projektu. Poza tym szukałem wparcia u właścicieli budynków, wieżowców, inwestorów, ale udało się dopiero po publikacji zdjęć, kiedy kupowali już gotowe ujęcia.

Po jakimś czasie znajomy podsunął mi pomysł by zorganizować zbiórkę crowdfundingową w portalu pomagam.pl. Czas się kurczył, więc zaryzykowałem. Do momentu zbiórki nigdzie nie ogłaszałem publicznie swojego pomysłu, żeby nikt mnie nie uprzedził, bo konkurencja wśród fotografujących miasta, jest dość zawzięta. W ciągu trzech dni udało mi się uzyskać 10. tyś zł, a po 2 tygodniach, dzięki wsparciu 66 osób, które cenią moje zdjęcia i pierwszy film "Warsaw 24 H timelapse" zebrałem ponad 16 tys. zł!

Oddźwięk akcji i zaufanie jakim mnie obdarzono przerosło moje największe oczekiwania, zwłaszcza, że pierwszy raz organizowałem taką zbiórkę i od razu sukces! Po zebraniu funduszy największym stresem była pogoda i pozwolenia, które trzeba było uzyskać od kilku urzędów, a to organizuje się z dużym wyprzedzeniem. Był duży stres czy wszystkiego nie zepsuje pogoda. Ostatecznie udało się i po ponad półrocznych przygotowaniach polecieliśmy na początku października.

Mam wiele ulubionych zdjęć z dwóch powodów - historii jaka za nimi stoi, oraz tego, że nikt inny na świecie takich nie posiada. Weźmy dla przykładu moje zdjęcie z Godziny "W" 2015 - nikt nie wie, że miejsca na jego zrobienie szukałem przez ponad tydzień, a w momencie kiedy po tych dniach przygotowań odpalono race, jakaś niemiecka para podeszła do aparatu, kiedy byłem zajęty i przestawiła mi sprzęt! Albo zdjęcia z 52. piętra Złotej 44, kiedy jeszcze była w budowie - będąc prawie 200 metrów nad ziemią spędzałem wieczór w krótkich spodenkach, tak było ciepło. Zdjęcia Placu Zbawiciela z góry - pierwsza wyprawa z Bloguszem, po pochyłym dachu, czułem się jak spiderman. Takich historii można by mnożyć i mnożyć...