„Ambasador” lepszy od „Dyktatora”. Jak zostać diamentowym królem?

Powiedzmy sobie na wstępie: to już było. Z dużym prawdopodobieństwem można przypuścić, że pomysł na film podsuwa reżyserowi sam Antonioni swoim filmem “Zawód: reporter”. Podobnie jak Jack Nicholson grający Davida Locke’a, Mads postanawia sprawdzić jak to jest, gdy pojawi się w Republice Środkowoafrykańskiej z paszportem na zupełnie inne nazwisko. Tu podobieństwa się kończą, bo Brügger przeistacza się w liberyjskiego dyplomatę i wchodzi w swoją rolę zupełnie na serio, ryzykując demaskację w najlepszym razie więzieniem i torturami. I cały czas wszystko filmuje ukrytą kamerą.

Paszport dyplomatyczny może zdobyć każdy. W internecie roi się od szemranych ofert. Najmniej cenione są te z krajów o niestabilnej sytuacji politycznej, republik rządzonych przez lokalnych kacyków. Mads kontaktuje się z dwoma pośrednikami przez internet. Budżet? Mniejszy, niż przeciętnego europejskiego filmu, wystarczy jakieś 50-100 tys. euro. Po kilku tygodniach od wpłacenia zaliczki dostaje upragniony dokument, będący przepustką do elit władzy w RŚ.

Ale to nie paszport czyni dyplomatę – w końcu inni dyplomaci nie patrzą nam w papiery. Jak w każdym teatrze, dyplomatą człowiek się staje dzięki akcesoriom i enturażowi. Eleganckie koszule ze spinkami, najdroższe garnitury, obowiązkowe cygara, w gabinecie (z własnym portretem na ścianie, a jakże), kolekcja dobrych koniaków. Czarnoskóry asystent, atrakcyjna biała tłumaczka i prawniczka w jednej osobie. Mads idzie krok dalej, bawi się rolą. Niczym europejski dandys pali papierosy w długiej fifce i nosi skórzane, kolonialne oficerki. Wygląda jak skrzyżowanie Karla Lagerfelda z Borisem Beckerem.

W końcu wszystkie drzwi stoją przed nim otworem. Dostaje niezbędną koncesję na otwarcie fabryki zapałek, która ma być przykrywką dla diamentowego interesu. Spotyka się z urzędnikami na szczeblu ministerialnym, właścicielami kopalni, szefem służb specjalnych, w końcu z ministrem obrony i wiceprezydentem.

Chociaż film obfituje w sceny zabawne (Brügger celebruje sukces diamentowego interesu tym samym szampanem, który pił Hitler przed popełnieniem samobójstwa), to w rzeczywistości stanowi opowieść o głębokiej korupcji i zepsuciu władzy w kraju, który nie może podnieść się z kryzysu i w którym kolonializm tak naprawdę trwa w najlepsze. Brügger niezwykle łatwo osiąga swój cel. Wręczając „koperty szczęścia” korumpuje wszystkich na swojej drodze, włącznie z panią Prezydent Liberii, która mianuje go konsulem honorowym. Kulisy międzynarodowej polityki, które odsłania po drodze (RŚ jest na wszystkich szczeblach kontrolowana przez Francję, zaś diamenty wywożą praktycznie wszyscy urzędnicy dyplomatyczni z Europy), uzmysławiają, jak daleko byłym republikom kolonialnym do osiągnięcia statusu suwerennych państw demokratycznych.

Film podsumowuje smutna scena, w której Brügger wraz z jednym z ministrów odwiedza wioskę Pigmejów. Pojeni od rana bimbrem przez władze Pigmejowie oddają się ekstatycznym tańcom, by wywrzeć na białym jak najlepsze wrażenie. Celebrując swoje cygaro, Brügger włącza się do zabawy z pijanymi dziećmi i kobietami, rzucając przy okazji „No, w Afryce jeszcze można się zabawić”. Mads Brügger wprawdzie odgrywa tylko swoją rolę, ale cały teatrzyk wokół wystawiał ów groteskowy spektakl dla białego człowieka setki razy.