Nie tylko Pan Złota rączka pomaga za darmo potrzebującym. W sieci aż roi się od cichych bohaterów!

Po kilku godzinach o panu Józku z Warszawy było naprawdę głośno, a on sam o całym zamieszaniu dowiedział się od naszej reporterki Karoliny Błaszkiewicz. Kiedy zapytaliśmy go, dlaczego zamieścił takie ogłoszenie, powiedział bez ogródek, że mu się "nudziło" i zrobił to nie tylko ze szlachetnych pobudek, ale i dla rozrywki. Mężczyzna od małego jest zapalonym majsterkowiczem, a dłubanie i naprawianie to dla niego czysta przyjemność. Pan Józek zresztą chyba nie bardzo rozumiał szum, jaki się wokół niego zrobił. I choć wielu ochrzciło go mianem bohatera, to pan Józef o swoim rzekomo bohaterskim czynie ani myślał słuchać.– Jestem zadowolony, że mogę komuś pomóc. To dla mnie satysfakcja – powiedział i uciął dyskusję.

W pełnej gotowości do pomocy jest też m.in. Ania z Poznania. Ta 23-letnia studentka uznała, że ma dobre życie i chce się nim podzielić z innymi. "Chętnie podzielę się tym, co mam" – pisze. Młoda dziewczyna najchętniej wzięłaby pod skrzydła dziewczynkę. W wieku od 9 do 14 lat, najlepiej z domu, w którym się nie przelewa. –"Mieszkam na Woli, mogę ja zabierać czasami do mojego mieszkania, uczyć, karmić, może czasami kupić ubranie" – wylicza.

Z kolei Janusz Krać, mieszkaniec Gdańska pomoże każdemu, kogo nie stać na wynajęcie profesjonalnego fotografa. On doskonali warsztat i pomaga innym, a rodzina, której np. nie było stać na wynajęcie fotografa, który napstrykałby zdjęć na ślubie, nie musi się martwić, że wujek niewprawną ręką popsuje te jedne z najważniejszych chwil w życiu młodej pary.

- Spotkałem się z niesamowitym odzewem - mówi nam. - O pomoc poprosili mnie m.in. podopieczni Schroniska św. Alberta z Gdańska. Poszedłem i zrobiłem zdjęcia bezdomnym. Potem fotografie miały zawisnąć na korytarzu. Oprócz tego, byłem też fotografem na ślubie. Para nie mogła się nadziwić, że ktoś im nieodpłatnie robi taką sesję. Bardzo się cieszyli - opowiada Krać.

Ta nieformalna giełda internetowej pomocy, która często ze świata wirtualnego przenosi się do rzeczywistego, potrafi zadziwić. Pani Bożena Danecka, mieszkanka Limanowej, niewielkiego miasteczka w południowej Polsce, zamieściła w sieci niecodzienne ogłoszenie. Ponad dwa miesiące temu poinformowała, że przyjmie pod swój dach bezdomnego. "Przyjmę do mojego domu bezdomnego z Polski bez nałogów - nie mogę zapewnić utrzymania, jedynie zamieszkanie na stale" – napisała skromnie, jak gdyby oferowana pomoc nie była aktem niecodziennej i ogromnej dobrej woli.

To oczywiście tylko kolejny z wielu przykładów tej pomocowej partyzantki, która kwitnie w sieci. Inny przykład? Pan Józek, o którym zrobiło się ostatnio głośno, miał godnych poprzedników. Pracujący mieszkaniec Kudowy Zdroju parę miesięcy wcześniej pokazał, że ma wielkie serce. I sporą motywację, żeby pomagać.

Pomaganie to również frajda dla jednej z mieszkanek Krakowa, która mimo tego że sama ma rodzinę i nie jest dobrze sytuowana, ma misję. Cel jest taki sam, jak w przypadku innych przywołanych tu osób – niesienie pomocy tym, którzy jej potrzebują. Co zaoferowała kobieta?

"Nie mam zbyt wiele do zaoferowania z mojej strony. Na pewno nie pomogę Ci finansowo, bo sama mam kiepską sytuację finansową. Ale mogę zaoferować przyjaźń z mojej strony, wysłucham, doradzę. Pomogę w rzeczach, w których moje dziecko może uczestniczyć. Mogę skosić trawę trawę, dotrzymam towarzystwa, nawet po to tylko, by być. Zrobię zakupy, jeśli będzie taka konieczność, odbiorę Twoje dziecko z przedszkola jeśli coś Ci wypadnie. [...] Jeśli będzie ktoś głodny, nakarmię. Mogę także przypilnować Ci dziecko w momencie kiedy masz sprawę do załatwienia, a nie możesz wziąć ze sobą dziecka. Oczywiście, nie znaczy, że zawszę będę mogła być dostępna o każdej porze dnia i nocy. Też mam swoją rodzinę i życie oraz problemy" – napisała krakowianka.

Przykłady osób, które wymieniliśmy nie były hitami internetu. Zamieścili swoje ogłoszenia i czekali na odzew. Po cichu, bez rozgłosu, anonimowo. Robią to z różnych powodów: bo ich samych los kiedyś nie oszczędzał, bo dobrze im się wiedzie, albo dlatego, że po prostu chcą pomagać. Takich jak oni - niezrzeszonych w żadne fundacje, stowarzyszenia, akcje, jest bez liku. Robią swoje bez zadęcia, każdego dnia dokładając małą cegiełkę do budowy lepszego jutra nie tylko dla siebie, ale i dla kogoś, komu pomagają. Dobrze czasem przypomnieć o istnieniu takich osób, szczególnie, że same raczej ci się nie pochwalą.