
Tłumy kobiet ubranych, jak gdyby środowy wieczór zapadał nie nad Warszawą, a nad Cannes. Ta otoczka do nowej kolekcji Tomasza Olejniczaka pasowała jak ulał. I nie jest to zarzut. Przed pokazem kolekcji Piano Forte sprawdziliśmy, co dzieje się na backstage'u.
Twórca marki Tomaotomo jest już na rynku od paru dobrych lat i doskonale wie, dla kogo szyje. Jego klientki to nie alternatywne studentki, które z kieszonkowego odkładają na torby-worki ze srebrnym kółkiem ani zapracowane wielkomiejskie matki ceniące bezpretensjonalność Risk made in Warsaw. Kim więc jest kobieta Tomaotomo? To dobrze sytuowana bywalczyni, prawdziwa lwica salonowa. I choć komentujący z portali plotkarskich pewnie by się ze mną nie zgodzili, nie ma w tym nic złego.


Z jakiegoś powodu utarło się, że szlachetniej jest szyć dla nomadów XXI wieku czy wegańskich bobasów, niż zajmować się sukienkami koktajlowymi za średnią krajową. Tymczasem moda jest, i zawsze była, produktem wyobrażeniowym i odrobinę próżnym. .

Tomasz Olejniczak od zawsze stawiał na celebrację klasycznej kobiecości. Atrakcyjne, ale nie wulgarne dziewczyny pewne swojej seksualności i chętnie eksponujące kształty. Drugim znakiem rozpoznawczym Olejniczaka są luksusowe materiały, na czele z koronkami. Przed każdym pokazem projektant jeździ po nie do Włoch.
Jakkolwiek można powiedzieć, że w kwestii form to marka dość zachowawcza, jeśli chodzi o tkaniny Tomek nie boi się eksperymentować. Być może dlatego, że świetnie zna swoje klientki. Użycie w jednej z poprzednich kolekcji jedwabnego żakardu we wzór z tancerkami, był na polskim rynku skokiem na głęboką wodę. Kolorowe, niegeometryczne printy nie są pierwszym wyborem kobiet po 30. Jednak kolekcja Tomka została przyjęta z zachwytem, a błyszczący bomber w baletnice stał się szybko bestsellerem.
Najnowsza kolekcja to ukłon w stronę Francji. Nie tyle prawdziwej, co wyobrażonej. To pogłos Paryża z filmu „Piękność dnia”, pachnącego perfumami, wnętrza starych kamienic pełne sztukaterii i kryształowych żyrandoli, czy mit lat 20. nad Sekwaną. Mamy więc dużo chanelowskich czerni i bieli , które rozjaśnia jedynie błękit, jakżeby inaczej – paryski.
Pozornie klasyczne elementy garderoby roją się od koronek, ręcznie naszywanych koralików i piór. Zdobień pojawiających się często w kolekcjach haute couture. Kolejnym motywem przewodnim są wariacje na temat kołnierzyków. Na przykład ozdobne obramowania dekoltów przypominające starodawne, doczepiane kołnierzyki – u Olejniczaka przekornie i prowokacyjnie rozwiązane. To wbrew pozorom także bardzo francuski element, kojarzony najczęściej z francuskimi pensjonarkami, który do mody wszedł za sprawą skandalizującej na początku XX wieku książki – „Klaudyna w szkole”.
W Piano Forte dominują przedłużone marynarki o wypchanych ramionach, głębokie dekolty w kształcie litery „V” i poszerzone, choć proste rękawy. Dobrym pomysłem była współpraca z marką optyczną. Okulary na nosach modelek nadały kolekcji nowy kontekst, pokazując, że mimo ultrakobiecych detali część ubrań można z powodzeniem założyć do pracy. Choć nie zabrakło modnych elementów, to kolekcja raczej ponadczasowa niż zgodna z trendami, „ładne ubrania”, które będą zachwycały i za kilka lat.
Na pokazie nie mogło zabraknąć gwiazd, które szczególnie lubią Olejniczaka. Zresztą z wzajemnością – długoletnią przyjaciółką projektanta, a także jego muzą, jest Weronika Książkiewicz, na której cześć nazwał nawet jedną ze swoich kolekcji. Ta plejada ubranych jak na rozdanie Złotych Palm twarzy z okładek wyjątkowo pasowała do tego eleganckiego wieczoru. A to, nie jest pewnikiem – na pokazach mody awangardowej, gdzie przed pstrokatymi celebrytkami defilują modelki w konceptualnych sukmanach czuć komiczny dysonans.
Ubrania Tomaotomo wkłada się, żeby błyszczeć na galach, salonach i balach, więc oprawa pokazu, na którą składają się też zaproszeni goście, pasowała tu jak ulał. W zabytkowym budynku Reduty Banku Polskiego można się było poczuć jak w filmie kręconym na Lazurowym Wybrzeżu. Takim, w którym wszyscy są eleganccy i światowi, a słuchanie dźwięków pianina obstawionego białymi kwiatami to dla nich codzienność.


Gwiazda stołecznych estrad lat 30., Loda Halama, wspominała jak pierwszy raz wybrała się na premierę do Teatru Narodowego i ze zdziwieniem zauważyła, że inni widzowie chętniej rozglądają się na boki, niż oglądają spektakl. Po antrakcie sala opustoszała do połowy, ponieważ publiczność zajęła się rozmowami. Życie towarzyskie dawnej Warszawy toczyło się w teatralnych kuluarach.
Zdaje się, że dziś ich miejsce zajęły pokazy, na które chodzi się także, żeby się pokazać i poplotkować. Ten balans świetnie obrazują późniejsze publikacje, w których raczej znajdziemy zdjęcie znanej aktorki, niż kreacji, która otwierała pokaz. Projektanci znaleźli zresztą sposób na obejście tego problemu – na większości pokazów pojawiają się zaprzyjaźnione gwiazdy w elementach kolekcji, która zostanie zaprezentowana. W ten sposób projekty okrężną drogą trafiają jednak do mediów. Nie ma się zresztą co oburzać, ścianki to w końcu też przejaw życia społecznego.


Jeden z portali plotkarskich pod relacją z pokazu Tomaotomo umieścił sondę „Byłeś/aś na pokazie mody?”. Jeśli wierzyć odpowiedziom, na pokazie mody było przynajmniej raz aż 39% czytelników. Można by się zastanowić, czy za kilkanaście lat pokaz mody stanie się instytucją na miarę opery czy baletu. W tych czasach to zjawiska kulturowe, których można nie rozumieć, czy nie lubić, ale wypada zobaczyć choć raz. Może wkrótce pokazy mody także dołączą do tej listy, w końcu też są rodzajem przedstawienia.
