Tym thrillerem zachwyciła się B.A. Paris. Dajcie mu się porwać, a nie pożałujecie

Szalenie trudnym zadaniem jest napisanie czegokolwiek o "Odwecie", żeby nie zdradzić zbyt wiele – i tutaj wracamy do Hitchcocka, bo od pierwszych zdań miałam wrażenie, że mistrz suspensu, a dokładnie jego kultowa "Psychoza", mogą być inspiracją dla autorki. Już na pierwszej stronie dostajemy bardzo dużo informacji, zadziwiająco dużo. Od razu wzbudza to podejrzenie, że coś jest nie tak. I przez kolejne 200 stron to podejrzenie nie znika.

Gdy już, już nam się wydaje, że wiemy, to autorka rzuca prawdziwą bombą! "Odwet" to książka absolutnie przewrotna. Jej myląca tropy narracja i doskonale przemyślana chronologia prezentowanych wątków sprawiają, że napięcie nie spada ani na chwilę. Potwierdziła to nawet inna słynna pisarka, B.A. Paris, która napisała, że "Odwet" to "ekscytująco intensywna i pokręcona lektura".

To świetna odpowiedź dla tych, którzy twierdzą, że "wszystko już zostało napisane, nie da się już nic nowego wymyślić". Fabularnie to na pewno ogromne wyzwanie, dla autorów to jednak pole do popisu – muszą szukać nowych form, modyfikować utarte rozwiązania, eksperymentować z językiem, udowodnić, że w czasach przesytu książkami i filmami, można jeszcze odbiorcę zaskoczyć.

Właśnie to pole wykorzystała autorka "Odwetu". Praktycznie na każdej stronie podsuwa coś – chociażby malutki detal – który sprawia, że wręcz namacalnie czujemy emocje głównej bohaterki i walczymy z myślą, czy kobieta "przesadza", czy może jednak ma rację...

W przypadku tej pozycji nie ma nawet sensu próbować streszczać fabuły. Na okładce czytamy, że "zemsta jest bliżej, niż myślisz", dowiadujemy się również, że Libby Hall wraz z mężem decydują się na zamianę domów z nieznajomymi ludźmi. Na miejscu kobieta czuje się obserwowana i podejrzewa, że wpada w paranoję. Po tym opisie można by zakrzyknąć: "Nic się nie dzieje, nuda, znany motyw!". Zapewniam jednak, że "Odwet" to tak doskonale przemyślana książka, że dopisanie, chociażby jednego zdania, sugestii na temat fabuły, byłoby skandalem.

Autorka podbija te lęki detalami – wspomina o wypchanych zwierzętach (wśród nich znajdują się te, które budzą irracjonalny lęk – chociażby ptaki), kamerach, otwartych drzwiach, staromodnych zabawkach dziecka (jest tu ktoś, kto lubi klauny?!). Niektóre te tropy nawet nie są kontynuowane, inne wyjaśniają się dopiero na sam koniec. Nie zmienia to jednak faktu, że takie drobnostki sprawiają, że towarzyszy nam niepokój. Podskórnie czujemy grozę pozornie zwyczajnych wydarzeń.

W końcu przekonuje się, że "żaden człowiek nie jest samoistną wyspą" – zarówno w wymiarze negatywnym, jak i pozytywnym, ponieważ w najstraszniejszych momentach swojego życia nie zostaje sama. Ba, poznaje inne oblicza tych, których uważała za wrogo nastawionych. Libby przechodzi ogromną przemianę, jednak do końca szponami próbuje trzymać się wzorów zachowań, wierząc, jak małe dziecko, że gdy zamknie oczy, a potem je otworzy, to problemy same znikną.

– Po prostu chcę o tym zapomnieć. Usunąć z pamięci. To moja samoobrona – mówi Libby swojemu mężowi, gdy ten próbuje jej pomóc. Wiele osób wierzy, że coś "da się po prostu usunąć z pamięci". To bardzo niebezpieczne myślenie, którego konsekwencje prędzej czy później nas dosięgną.

"Odwet" to książka właśnie o tym. O nieprzepracowanych błędach. O zgubnej wierze, że "jakoś to będzie". O konsekwencjach naszych działań – a te najgorsze ponosimy we własnej głowie, bo oszukać czy okłamać możemy każdego, ale przed samym sobą trudno uciec...