Wywiad z Remigiuszem Mrozem przypomina jego nową książkę: trzyma w napięciu do ostatniej kropki

Nie za bardzo. Zresztą wyobrażasz sobie mnie w stroju góralskim, fotografującego się jak Edyta Górniak w nowym tatrzańskim domu (śmiech)? Poważnie mówiąc, to czułbym się tam pewnie całkiem nieźle, bo najczęściej natura to wszystko, co mi do szczęścia potrzebne.

Nie, te rzeczy staram się od siebie odsuwać. I nawet nie jest to takie trudne, bo moment przełomowy u mnie to zawsze zjazd z autostrady na krajową siódemkę – w miejscu, gdzie stoi znak "Chyżne Zakopane". Zawsze, kiedy go widzę, od razu mam uśmiech od ucha do ucha, bo wiem, że jeszcze trochę i będę na miejscu.

I mniej więcej w takim nastroju docieram do Zakopanego, więc przynajmniej na początku nie zwracam uwagi na nic innego oprócz faktu, że jestem w górach. Wysoki sezon omijam szerokim łukiem – i jeśli już wyjazd musi wypaść wypaść w lipcu lub sierpniu, to kieruję się na Słowację i wybieram mniej uczęszczane szlaki.

Staram się nie zbierać mrożących krew w żyłach historii i rozważnie planować wyjścia w góry, ale nie zawsze się udaje. Raz w beznadziejnej zimowej pogodzie drapałem się samotnie na Zawrat i dopiero kawałek przed szczytem stwierdziłem, że jak teraz nie wrócę, to już nigdy nie wrócę. 

Zdarzyło mi się też wleźć na Kozi Wierch przy aurze takiej, że nawet psa się na dwór nie wypuszcza – właściwie nie wiem nawet po co, bo widoczność była nie tyle zerowa, ile chyba minusowa.

"Powszechną historię państwa i prawa" Michała Szczanieckiego, bo pamiętam, że podobała mi się na studiach, i chciałbym ją sobie odświeżyć. A w innych okolicznościach z pewnością tego nie zrobię.

Natomiast jeżeli chodzi o sprzęty: zakładam, że nie ma tam prądu, więc wziąłbym jednego kindla i cztery powerbanki. I dzięki temu zabieram nieco więcej książek, niż wynosił twój limit.

Tak chcesz mnie podejść (śmiech)? O ekranizacji nie mogę wiele powiedzieć, oprócz tego, że choć od paru lat jest w jednej z dużych stacji, to przez ten cały czas nie udało się stworzyć scenariuszy, które wszystkich by zadowoliły. Ostatnia wersja, o jakiej wiem, dość mocno odbiegała od książek – była raczej "na motywach" niż "na podstawie", ale nie dostała zielonego światła.

Wydaje mi się, że przeszedłby obok tego obojętnie, bo taka jego natura. Niewiele jest rzeczy, którymi się przejmuje, a jego dystans wobec świata chyba zwiększył się jeszcze bardziej w ostatnim tomie.

Ale autor z pewnością by się nie obraził za takie porównanie – faktycznie pojawia się ono od czasu do czasu, podobnie jak to z Harrym Hole, które wyjątkowo mnie cieszy, bo jestem nałogowym czytelnikiem Jo Nesbø.

Chyba potrzebowałby czegoś bardziej mizantropijnego. Może Spice Girls?

Na pewno był też Giggs, może Owen. Później pojawiały się plakaty z "Metal Hammera", chyba przede wszystkim Children Of Bodom oraz In Flames. A najbardziej zapadł mi w pamięć ten, na którym wokalista Machine Head pozdrawiał obiektyw środkowym palcem.

Chyba nie. Nie palę od siedmiu lat, ale wcześniej przez kilkanaście lat nie potrafiłem spędzić choćby jednego dnia bez opróżnienia paczki marlboro. Słodyczy nie jem, bo unikam wszystkiego, co ma cukier.

Nie wyobrażam sobie rozpoczęcia dnia od czegoś innego, niż owsianka, ale to pleasure niespecjalnie guilty. Jakiś czas temu może powiedziałbym, że sushi, ale pandemia uświadomiła mi, że i bez tego można się obejść. Przynajmniej przez jakiś czas.

Zawsze na to liczę i czekam, bo to czytelniczo najprzyjemniejsze doznanie – a pisarsko daje dodatkową motywację do pisania. Od dawna nie trafiłem na nic takiego, przynajmniej pod względem fabularnym. Może u Blake’a Croucha? Tak, i to chyba zarówno podczas lektury "Rekursji", jak i "Mrocznej materii".

Znalazłoby się pewnie kilka dziwnych rzeczy, ale staram się do nich nie zaglądać – wolę, kiedy któreś z nich same dopominają się o uwagę. Jest zarys książki o Sobieskim, w której narrację miał prowadzić jego fikcyjny kompan, pałętający się gdzieś na obrzeżach dziejów. 

Jest też całkiem spora część powieści o jednej z najkrwawszych polskich formacji, którą porzuciłem, bo nie miałem dobrego pomysłu na to, jak ją skończyć. No i kilka rozdziałów książki science fiction, której plik zapewne nie bez powodu nazwałem "Chyba zbyt podobne do Chóru.docx".

Od czasu do czasu się nad tym zastanawiam – i pewnie już dawno by do tego doszło, gdyby nie moje doświadczenia z bataliami ekranizacyjnymi. W książkach nie ma problemu, bo wszystkie postacie są moje, ale kiedy przychodzi do produkcji filmowej, sprawa znacznie się komplikuje. Ale kto wie? Bohaterowie dość często znajdują sobie ścieżki, by przejść z jednej książki do innej.

Nie jestem entuzjastą dzielenia literatury ani taką kreską, ani żadną inną. Przecież jest od tego, żeby łączyć, uczyć empatii, a nie zamykać umysły i tworzyć ekskluzywne społeczności, które uważają się za lepsze od innych.

Wydaje mi się, że zależy to od człowieka. Pisarze są z natury stworzeniami wątpiącymi – w świat, w zasady, w samych siebie. Przy takim konstrukcie trudno nadmuchać swoje ego nawet, jeśli się chce.

Nigdy tego nie liczyłem, ale strzelam, że średnio raz na tydzień. Niektóre wiadomości rzeczywiście są miłe, inne zabawne, ale w gruncie rzeczy nikomu ani niczemu nie szkodzą.

Walczę natomiast od prawie dwóch lat z fikcyjnymi profilami na Tinderze – administracja za każdym razem reaguje dość szybko, ale tak czy owak osoby podszywające się pode mnie mogą zdążyć wyrządzić komuś szkodę.

Obydwie te kampanie miały sens, bo Szczepan i tak był przecież kojarzony z marką, a Max zawsze występuje w formalnej stylizacji. Absolutnie nie widzę w tym nic zdrożnego, zresztą podobne propozycje co jakiś czas do mnie trafiają – czasem od marek samochodowych, firm odzieżowych, sieciówek czy marketów elektronicznych, a czasem od branż jeszcze mniej związanych z moją działalnością. Ostatnio była to firma produkująca… zabawki dla dzieci.

I mimo że nie korzystam z tych ofert, cieszy mnie każdy taki przypadek, bo pokazuje, że pisarze są w Polsce cenieni także pod względem marketingowym – a to wiele mówi o kraju, który rzekomo nie czyta.

Choćby w obecnej sytuacji. Trudno byłoby przecież zamienić "wypierdalać" na "proponujemy zmienić swoją aktualną lokalizację". Nie przeszłyby też "won", "wypad", "sio" i "a kysz", bo nie mają odpowiedniego ładunku emocjonalnego. Wulgaryzmy potrafią ubogacać ekspresję myśli – choć używanie ich w taki sposób to też pewna sztuka, którą nie każdy opanował.

Na szczęście nie usłyszał, bo siedział w telewizorze.

Mniej więcej między "Rewizją" a "Immunitetem" planowałem cały tom Chyłki poświęcony kwestii aborcyjnej. Oznajmiłem nawet wydawcy, że ta odsłona będzie nazywać się po prostu "Aborcja" – a więc zapowiedziałem marketingowy strzał w kolano, ale chodziło o to, by tytuł był tak dosadny, jak treść. 

Ostatecznie jednak nie wpadłem na to, jak sprawa lekarza oskarżonego o przeprowadzenie nielegalnej aborcji miałaby rozwinąć się w ciekawy sposób na kilkaset stron, więc wątek odłożyłem. I przypuszczam, że już do niego nie wrócę, bo prawdziwy kryminał mamy w rzeczywistości. Nie ma sensu tworzyć fikcyjnego.

Może zatem to, że często nie potrafimy być dla siebie bezinteresownie uprzejmi? Niby nic to nie kosztuje, a jednak z jakiegoś powodu nie jesteśmy nacją, która ma na tym polu wielkie osiągnięcia.

Mam nadzieję, że zdrowy rozsądek zwycięży – i po stronie rządzących, i opozycji. Nikt nie wie, gdzie dojdziemy nawet za kilka dni, ale w pewnym momencie kluczowe może być to, z jaką propozycją wyjdą partie opozycyjne.

Jeśli będą chcieli dobić leżącego, my jako obywatele skończymy z niczym. Jeśli pozwolą przeciwnikowi zachować w jakiś sposób twarz, być może ten zgodzi się na prawdziwy, a nie udawany kompromis. 

Od lat jestem zwolennikiem przeprowadzenia referendum aborcyjnego, bo wydaje mi się, że to właśnie jedna z tych kwestii, do rozwiązywania których przydają się instrumenty demokracji bezpośredniej.

Nie jest to wyjście idealne, bo niestety nie uwzględnia najważniejszej rzeczy: tego, że mężczyźni powinni wypowiadać się w temacie aborcji wtedy, kiedy dorobią się macicy i zdolności rodzenia. Ale zawsze lepsze to od zostawiania decyzji grupie kilkuset posłów.