Frytki w modzie – popowa strategia Pauliny Plizgi i Jeremy'ego Scotta. Poznajcie modową historię kartofli

Kunszt i luksus
Jedną z tajemnic porywającego designu Pauliny Plizgi jest misterne wykonanie. Plizga z niezwykłą starannością tworzy wielowarstwowe tkaniny, które powstają z połączenia wielu luksusowych materiałów vintage. Każde z jej ubrań jest poniekąd dziełem sztuki, które wymaga zręczności, kunsztu i niezwykle czasochłonnej pracy.

Czytaj również: Projekty Pauliny Plizgi w obiektywie Olgi Skoczylas. Zobaczcie fenomenalną kolekcję „Armor Deluxe”

Kartoflana kulminacja
Pokazy Plizgi to nie tylko krótkie, punkowe i eksperymentalne show, to również świetnie dopracowane spektakle z choreografią, dramaturgią, rekwizytami i punktem kulminacyjnym. Kulminacją ostatniego, łódzkiego pokazu (wiosna-lato 2013) były właśnie frytki. Modelki – ubrane w zgrabne sukienki bez ramion, drobne marynarki oraz gorsetowe bluzki à la Brigitte Bardot – wyszły na końcu show z gazetowym rożkiem pełnym frytek.

W wiosenno-letnie kolekcji 2013 projektantka odwołuj się do paryskiej ulicy. Wśród inspiracji wymienia na wskroś francuskie kino nowej fali, a także paryskie gwiazdy: Catherine Denevue, Brigitte Bardot, Simone Signoret. Frytki to nie tylko doskonała "popowa" przeciwwaga dla wyrafinowanych estetycznie inspiracji, to również kropka kończąca opowieść o paryskiej ulicy, przesiąkniętej dziś zapachem fast foodów i frytek.

Czytaj również: Nenukko – dres poddany lekkim wstrząsom. Relacja z Polskiego Tygodnia Mody

Piękno popu
Jeremy Scott użył frytek w kolekcji wiosna-lato 2011 zaprojektowanej dla marki Adidas. Główne elementy większości kolekcji Scotta to kreskówkaowa fantastyka i motywy popowe. Używa ich zarówno w kolekcjach autorskich, jak i tych zaprojektowanych dla sportowego koncernu Adidas. Na streetowych ubraniach Amerykanina, pojawiła się więc parafraza logo Snickersa oraz Coca Coli.

Po ciuchach skakały zebry i żyrafy, a także żywe hot dogi, pianki i donaty. Jeremy Scott inspirował się "Jaskinowcami" oraz popartem Warhola i Harringa. Tworzył też doskonałe pastisze oper mydlany. Scott nie tylko żartuje sobie z tandety i popularnej kultury, ale również wykorzystuje jej atrakcyjność oraz jednoznaczne piękno.