Baśń bez happy endu.Co się wydarzyło na pokazie najnowszej kolekcji Dawida Wolińskiego?

Nastrój był iście świąteczny. Za oknem śnieżna zamieć. Gościom oczekującym na pokaz wtórowała bożonarodzeniowa muzyka, a na liście hitów nie zabrakło oczywiście amerykańskich kolęd i szlagierów takich jak „Last Christmas”, czy „Let It Snow”. Na pokaz kolekcji trzeba było trochę poczekać, także zapoznanie się z całym świątecznym repertuarem było nieuniknione. Nie żeby to była jakaś nowość, bo pokazy nigdy nie odbywają się punktualnie. Gwiazdy muszą dotrzeć na miejsce, potem przychodzi kolej na zdjęcia na ściankach prasowych, a następnie znalezienie swojego miejsca na widowni. Chcąc nie chcąc, nie obyło się bez lekkiego zniecierpliwienia w oczekiwaniu na modowe show. Kiedy już zgasły światła, z ciemności wyłonili się bębniarze wystylizowani na ołowianych żołnierzyków, baletnica tańcząca w złotej pozytywce, a po chwili na wybiegu pojawiły się modelki.

Wzorem baletu mającego dwa akty, pokaz kolekcji został podzielony na dwie części. W pierwszej zaprezentowano projekty w znacznie spokojniejszej kolorystyce, w drugiej pojawiły się typowo sylwestrowe propozycje (w tym cekinowe i mieniące się od czarnego brokatu kreacje).

Atmosferze pokazu z pewnością nie można odmówić baśniowości, choć przejawiała się ona bardziej w muzyce i scenografii, niż w samych stylizacjach. Minimalizm form oraz oszczędne dodatki nie kojarzą się raczej z baśniowym przepychem ( jedynie delikatne dziewczęce falbanki i sukienki na kole realizują tę estetykę). Zrezygnowałabym z pomysłu woalki. Rozumiem, że był szał na czapki od Jil Sander, a siatka na oczach była ostatnimi czasy absolutnym hitem sezonu. Taki detal sam w sobie był dość banalny, a użycie go przy stylizacjach, jak dla mnie, nieuzasadnione. Nie będziemy się jednak skupiać na tego typu detalach, bo cała kolekcja mimo swojej różnorodności była spójna i konsekwentna.

Podsumowując aktualny sezon – nie było „Dziadka do orzechów”, był za to twardy orzech do zgryzienia.