5 płyt koncertowych, które każdy fan rocka musi znać. Wciąż wywołują ciarki

Tak, historia muzyki jest pisana płytami studyjnymi, są jednak takie wydawnictwa koncertowe, które zapisały się złotymi zgłoskami – szczególnie w dziejach rocka i metalu (a że koncertowanie wciąż ma się świetnie, pokazuje choćby zestawienie 6 koncertów w Polsce, na które warto pójść w tym roku).

Zaczniemy jednak od oczywistego wyboru: płyty "S&M" Metalliki, która niedawno zagrała w Polsce i wykonała nawet cover... Perfectu. Na początku lat 90. Michael Kamen, znany dyrygent i kompozytor, nagrał partie smyczków do "Nothing Else Matters", ballady twórców powstającego wtedy "Black Albumu". Piosenka stała się ponadczasowym hitem, więc padła propozycja, by metalowcy nagrali z orkiestrą symfoniczną cały album. I udało się! Choć dopiero pod koniec dekady.

W 1999 r. Metallica zagrała koncerty z symfonikami w San Francisco i Berlinie. Nagrania z tego pierwszego miasta trafiły na "S&M". I, jak to bywa w przypadku "późnych" dokonań zespołu, dwupłytowy album wywołał kontrowersje. Do dziś niektórzy twierdzą, że obie strony bardziej tu ze sobą walczą, a nie się wspierają.

Osobiście zgadzam się z tym, że na "symfonicznej Metallice" są momenty gorsze, szczególnie, gdy Kamen stara się rywalizować z zespołem grającym swoje thrashmetalowe klasyki z pierwszych trzech płyt (choć "The Thing That Should Not Be" i "The Call od Ktulu" dopiero tu pokazują swoją potęgę) . Tyle że obok tego są kompozycje z "Black Albumu", "Load" i "Reload", które rozkwitły. Wystarczy posłuchać "Nothing Else Matters", "Bleeding Me" i "Outlaw Torn".

Nie można też nie wspomnieć o napisanych specjalnie na ten album "No Leaf Clover" i "Minus Human", które pokazują, jaki potencjał miała wtedy jeszcze Metallica.

I najważniejsze, całość ma rewelacyjny klimat.

Tego albumu nie mogło tu zabraknąć. "How the West Was Won" to potrójny album koncertowy Led Zeppelin. To zbiór nagrań pochodzących z występów zespołu w roku 1972 (25 czerwca w L.A. Forum i 27 czerwca w Long Beach Arena). Sam gitarzysta Jimmy Page uważa, że zespół był wtedy w szczytowej formie.

I faktycznie, dopiero słuchając tych nagrań można pojąć, skąd wziął się fenomen Zeppelinów. Zresztą posłuchajcie rozciągniętego do 25 minut "Dazed and Cofused", Utrzymać uwagę słuchacza przez taki czas potrafią tylko najlepsi!

Skoro była Metallica, musi być Megadeth, który na początku czerwca zagra na Mystic Festival. "Rude Awakening" zostało wydane w 2002 r., czyli w momencie, gdy zespół nie grał już w swoim najsłynniejszym składzie (Nick Menza został zastąpiony za perkusją przez Jimmy'ego DeGrasso, Marty Friedman oddał gitarę solową w ręce Ala Pitrelli'ego). Do tego był po serii albumów, które zostały średnio przyjęte przez fanów. Może właśnie to sprawiło, że grupa miała w sobie sporo determinacji i grała koncerty z pełną pasją.

Dalsza część artykułu poniżej.

Pod kątem setlisty mamy tu do czynienia z podsumowaniem ówczesnej dyskografii formacji, co sprawia, że zadowoleni będą zarówno, ci którzy wielbią thrashmetalowe początki zespołu, jak i wielbiciele jego rockowego, bardziej przebojowego oblicza. Ponownie równorzędnym bohaterem jest tutaj publika, która wspiera wielokrotnie Dave'a Mustaine'a wokalnie.

Choć to pozycja mniej znana, to jest warta odsłuchu.

Wspomniałem o "S&M", ale warto dodać, że mariaż metalu i rock z orkiestrą rzadko bywa udany, szczególnie, gdy mowa o ekstremalnych odmianach. Zęby (a właściwie kły) połamali sobie na tym choćby muzycy z Dimmu Borgir i Satyricon. A przecież ich muzyka wydawała się idealna pod coś tak szalonego.

O wiele lepiej poradziło sobie Septicflesh. Album "Infernus Sinfonica MMXIX" pokazał, że mocno przesterowane gitary i chrapliwe, niskie wokale potrafią dzięki orkiestrze zyskać głębi i mocy. Aż dziwne, że tak stosunkowo mało znany zespół osiągnął to, co nie udało się legendą gatunku.

Kończymy klasykiem: "MTV Unplugged in New York" i Nirvana. Album zna każdy, ale chyba nie wszyscy pojmują jego przewrotność.

Trio z Seattle zasłynęło z przesterowanych hitów pokroju "Smells Like Teen Spirit" i wrzasków Kurta Cobaina. Na swoim albumie akustycznym, który jest zapisem słynnego koncertu, grupa pokazała, że jej sukces brał się też z pięknych melodii i zmęczonego wokalu jej frontmana.