Oszustwo doskonałe, czyli jak oszukałem Przemysława Cypryańskiego - wspomnienie przed Biegiem Niepodległości

Zygmunt Freud powiedział: „sport jest sublimacją popędu do przyglądania się i tendencji: sadystycznych, ekshibicjonistycznych, homoerotycznych i erotyki ruchowej”. Brzmi jak naukowy bełkot, ale coś w tym jest... Bazując na swoich wieloletnich doświadczeniach i dzisiejszym Biegu Niepodległości utwierdzam się w przekonaniu, że sport to przede wszystkim umiejętność zbratania się z bólem i zapanowania nad własnym, mentalnym bałaganem.

Poddawanie w wątpliwość swoich możliwości, zaśmiecanie swojej głowy myślami: „nie dam rady”, „to chyba nie jest ten dzień”, „trenowałem mocno, ale może nie to wystarczy?”, jest pierwszym krokiem do porażki. I to właśnie ten pierwszy krok odgrywa decydującą rolę w marszu po osiągnięcie swoich celów. Nie wierzysz w siebie? Twój organizm również w Ciebie nie uwierzy. Nie licz też na siły nadprzyrodzone...

W kolejnej edycji Biegu Niepodległości wystąpiłem w innej roli niż zazwyczaj. Tym razem wcieliłem się w rolę prywatnego „zająca”, czy jak kto woli „pacemakera” (makaronizmy są w modzie, nie wiem czy wiecie ale słowo „prezes” powoli odchodzi do lamusa, teraz jest pan CEO - nndaua.*). Początkowo miałem w ogóle nie startować, ze względu na długi okres roztrenowania i powolne wdrażanie się w treningi... Los chciał inaczej. Poproszono mnie abym poprowadził aktora, Przemka Cypryańskiego, któremu bieganie bardzo się spodobało, na czas w okolicach 45 minut (to było jego pierwsze 10km w karierze). Pomyślałem sobie – OK, dlaczego nie? Deklarację czasową Przemka zweryfikowała Dominika Stawczyk (szefowa wszystkich szefów w PUMA Running Poland), która skwitowała plany Przemka w kilku słowach: „45? Przestań. Po Twoich ostatnich treningach jesteś w stanie pobiec w granicach 42.30”. W przeciągu kilku minut poprzeczka powędrowała w górę o dwie i pół minuty, co dla osoby, która trenuje od równo miesiąca może stanowić nie lada wyzwanie. Ale cóż, wyzwanie to wyzwanie... Doszliśmy do punktu kulminacyjnego – dnia startu. Zapytałem Przemka jeszcze raz o jego plany, upewniając się, czy aby na pewno chce pobiec w tempie na 42 minuty. Odpowiedział z lekką niepewnością w głosie, że spełnieniem jego marzeń będzie bieg poniżej 45 minut. Jak sam przyznał, nie wie na co go stać, tym bardziej, że to w końcu jego pierwszy start w życiu. Wiele zależało ode mnie. Mogłem równie dobrze spieprzyć jak i rozegrać taktycznie bieg z precyzją godną najlepszego stratega.

Stwierdziłem, że zaryzykuje (zaryzykowałem za Przemka), inspirując się zdobytą w ostatnim czasie wiedzą nt. psychologii sportu (oczywiście te kilkadziesiąt opracowań naukowych i parę godzin rozmowy z doktorem psychologii sportu to kropla w morzu dostępnej wiedzy, ale wystarczająca, by dojść do wniosku, że psychika i dobre nastawienie to 80% sukcesu). Poprosiłem Przemka, aby nie sugerował się czasem, nie patrzył na zegarek i zdał się tylko na mnie. Postawiłem Przemkowi warunek – zero kalkulacji, zero sugerowania się czasem i pełne zaufanie. Nie musiałem go prosić, aby zdjął zegarek z ręki bo go nie miał... Jego zadanie na ten bieg było proste – po prostu biec za mną i patrzeć na moje plecy. Przyznam się szczerze, że byłem zdenerwowany. Wszystko przez cholerny sprzęt... Nike Sport Watch przez 20 minut wyszukiwał satelitów, by finalnie nie połączyć się z bazą na ziemi. Ktoś nie wydał rozkazu i nie chciał ułatwić mi zadania, aby oszacować mniej więcej tempo biegu za pomocą pomiaru prędkości z GPS. Zdecydowanie mam za mało doświadczenia, aby móc z dokładnością do kilku sekund oszacować swoje tempo. Musiałem zdać się na intuicję i wewnętrzny prędkościomierz, co wyszło na plus. Ruszyliśmy pierwszy kilometr bardzo wolno – 4'35''. Mina Przemka jakby zdawała się mówić: „eee, Mateusz, czy to oby nie za wolno”? Pomimo tego, że takie pytanie z jego ust nie padło, uprzedziłem go i uspokoiłem: „Przemek wszystko jest pod kontrolą, oddychaj głęboko, patrz siebie i skup się na pracy rąk, nie na czasie”. Kiwnął głową...

Po pierwszym wolnym kilometrze minęliśmy kolejna dwa w tempie 4'02''... „Ups” - pomyślałem. Zdawałem sobie sprawę, że podkręciliśmy tempo, ale nie sądziłem, że aż tak wyraźnie. Popatrzyłem na Przemka, który wyglądał na niezmęczonego i powiedziałem: „jest super Przemo, biegniemy zgodnie z złożeniami”. Zaczęliśmy zbierać żniwa rozsądnego początku i powoli wyprzedzaliśmy kolejnych biegaczy. Nic nie wspomniałem o tym, że biegniemy na poniżej 41 minut... Co chwila motywowałem Przemka nudnym zdaniem: „jest dobrze, biegniemy zgodnie z założeniami”. Do piątego kilometra wszystko było pod kontrolą. W każdym razie Przemek nie wyglądał na człowieka, który za niespełna kilometr miałby dyszeć jak parowóz i patrzeć w dół z powodu postępującego odcięcia prądu... „Niedobrze” - pomyślałem. Co najlepiej zrobić w momencie, kiedy mięśnie wyją z bólu, płuca zieją ogniem i w głowie tlą się myśli „już nie mogę!”? Odwrócić uwagę od bólu...

Cały czas wspierając Przemka dobrym słowem, starałem się odciągnąć jego uwagę od kryzysu, wyznaczając kolejne cele: „OK, Przemo, teraz mijamy tego Pana w czerwonym, [...] a teraz tę panią w cytrynowych lycrach...”. Do ósmego kilometra widziałem po twarzy Przemka, że nie jest najlepiej, ale mimo kryzysu tempo cały czas wahało się między 4'00'' a 4'05'' na kilometr. Zdziwiłem się, między bardzo ważnym szóstym a ósmym kilometrem – dwa kilometry pokonaliśmy w tempie 7 minut i 30 sekund!

Przed nami przedostatni kilometr... Wciąż podtrzymuję Przemka na duchu, prosząc go aby skupił wzrok na moich plecach. Jest ciężko, ale utrzymujemy tempo. Prześlizgujemy się przez 9 kilometr i wbiegamy na ostatnie 1000 metrów męczeństwa. Motywuje Przemka: „dawaj człowieku, przed nami biegnie dziewczyna, nie wstyd Ci, że dajesz się wyprzedzić kobiecie”? Zabieg w stylu „wszedłem Ci na psychę”, dał oczekiwane efekty... Przyśpieszyliśmy. Kiedy Przemek z oddali zobaczył metę, co było równoznaczne z końcem katuszy wyraźnie przyśpieszył. Ostatnie koncertowe 500m w czasie 1'50'' dało ostateczny wynik na mecie 40'20'' netto...

Meta!

Przemek od początku nie zdawał sobie sprawy co knuję... To było oszustwo doskonałe. Czekam z niecierpliwością na moment, kiedy i mnie ktoś z podobną perfidią wpuści w maliny.