Sylwia Stachowicz: Bieganie jest zaraźliwe... pozytywnie...

Dlaczego lub raczej dzięki komu to zmienię?...
Od wielu miesięcy z podziwem, szacunkiem i zazdrością patrzyłam na bliskich mi ludzi, jak cudownie zmienia ich bieganie, jak smukleją, więcej się śmieją, mniej narzekają i jak najtrudniejsze sprawy, decyzje układają w głowach podczas tych przebiegniętych godzin. Jak porzucili magicznie słowa „nie da się”, „niemożliwe”, jak z chaotycznych stają się w miarę uporządkowani – choć wcale nie nudni. :) Cudowna sprawa – mogę z całą pewnością rzec, że jestem zainfekowana, zarażona, porwana – ZAINSPIROWANA!!! To chyba dobre miejsce i czas na podziękowania – więc dziękuję za te wszystkie przecudne biegowe emocje, które stały się moim udziałem, za stresy, zwątpienia, wielkie zwycięstwa, które sprawiły, że dziś i ja zgodnie ze wskazówkami Trenera Zwierza BIEGNĘ przed siebie prawie codziennie!!!! :)

Pobiegnę bo...
Bo wbrew temu, co wciąż głoszą komentarze w moim ulubionym klimacie: „w twoim wieku???”, „nie za późno?”, „odbiło Ci?” – Życie nie zaczyna się ani po czterdziestce, ani po trzydziestce, tylko wtedy, kiedy chcesz i jest takie, jakie chcesz by było! A mnie wciąż intryguje to, co nowe i nieznane, kręci mnie każde ciekawe wyzwanie i boję się nudy w życiu, boję się jej strasznie – zdecydowanie wolę być ciągle w „niedoczasie”.

Bo może jednak zgodnie z opinią społeczności trzeba stać się odpowiedzialną po czterdziestce. :) ...a ja w porywie serca i dlatego, że spełniają mi się marzenia, przygarnęłam ze schroniska piękną sunię. Miała być nieduża… Jest piękna, radosna i wieeelka!!! I potrzebuje, przebiec 15 kilometrów co dnia. I chyba nie jest dumna z mojego zaledwie truchtania. Do równego biegania z nią potrzebna mi jest forma – teraz przy pomocy tych wszystkich cudownych ludzi, których mam wokół siebie (trenera, fizjoterapeuty, dietetyka) to się zmieni. Już dziś, po pierwszych treningach, konsultacjach i zaleceniach wiem, że to nie żart i zabawa, że to poważna sprawa, że to zmiana traktowania siebie, i podoba mi się to. Mam tylko nadzieję, że wytrwam, że bardziej się siebie nauczę, że siebie polubię... :)

Kiedyś ktoś powiedział mi, że w życiu trzeba mieć i lepić swoje dzieło. Moje własne, które mi dotąd mocno wypełniało życie, angażowało, absorbowało, radowało, a czasem strasznie złościło już wyrosło, wydoroślało, wyprzystojniało, zaczęło swoje własne, niezależne i szczęśliwe życie... Pozostało mi dużo przestrzeni i czasu do zagospodarowania i wiem, na pewno to wiem, że w życiu nic nie dzieje się przypadkiem i że wszystko dzieje się we właściwym czasie. Dowodem tego - program PZU, moje zgłoszenie się do niego pół żartem i ku wielkiemu zaskoczeniu – zakwalifikowanie. Ku mojemu zdziwieniu z powodzeniem zaliczone każde zadane lekarskie badanie – to dobry znak. Nigdy dotąd nie wpadłam na pomysł, by przyglądać się sobie – teraz dwie prześliczne kobiety (dietetyczka i fizjoterapeutka) – swoimi zaleceniami mnie do tego zmuszają, właściwie to złe słowo – zachęcają, zaciekawiają, oczekują rozmów o rezultatach.

Maraton – w nim dla zwycięzcy (a każdy jest nim na mecie przecież) wieniec laurowy. Mój już obiecałam komuś ważnemu i niezwykłemu. Teraz pozostaje go wywalczyć i to kolejny powód, by się ze sobą zmierzyć. Znalazłabym ich jeszcze całe setki:
- bo chcę umieć być dla siebie ważna,
- bo chcę pamiętać ile radości jest w rzeczach najprostszych,
- bo to bezkosztowy i najlepszy zastrzyk radosnych endorfin,
- bo lubię makaron i czekoladę, ale za nic nie chciałabym musieć rezygnować z garderoby, co mieszka w mojej szafie,
- bo nie znoszę powtarzalności i braku przestrzeni w siłowniach,
- bo chcę chodzić latem bez stresu w ulubionych krótkich szortach,
- bo chcę spotykać się z ludźmi, co mają pasję i z nich czerpać,
- bo po pięciu minutach biegu przechodzi złość i brak humoru, a po dziesięciu jestem już na zdrowym LEGALNYM haju,
- bo nie lubię cellulitu,
- bo bieganie pozwala mi się mierzyć ze słabościami,
- bo przełamuję strach biegając nocą, biegając po pustych drogach. Ten strach przed samotnością...