W jedności siła cz. 2

Polska opinia publiczna opanowana została przez postpolitykę. Sprowadzenie polityki do partyjnych maszynek do głosowania, sprawowania władzy dla samej władzy, sondaży poparcia, czy w końcu społecznego przekonania, że politycy i tak nic nie robią, biorą kasę i za nic nie odpowiadają, jest bardzo niepokojące. Zapomnieliśmy chyba, szczególnie ja i ludzie mojego pokolenia, dla których nie tylko II Wojna Światowa, ale i Stan Wojenny są zamierzchłą historią, jak w nieodpowiednich rękach nieobliczalną i niebezpieczną może być polityka.
Zawsze zapala mi się lampka kontrolna, gdy jakaś mało doświadczona i mało znana osoba atakuje lidera czy przywódcę, którzy w swej karierze osiągnęli bardzo dużo. Przywołuje mi to na myśl widok stada gołębi w Pasażu Schillera obsiadających pomnik patrona łódzkiej filmówki. Czasami bowiem tak jest, że gołębie srają na pomniki, a one nie za bardzo mogą się usunąć. Ale w tej chwili jestem gotów przyjąć taki zarzut, bo w moim przekonaniu sytuacja jest bardzo groźna.
W zeszłym tygodniu Premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, David Cameron, zapowiedział, że podczas swojej drugiej kadencji do 2017 roku przeprowadzi referendum ws. pozostania jego kraju w Unii Europejskiej.

Brytyjscy konserwatywni politycy, chyba zapomnieli jaka idea towarzyszyła powstaniu Unii Europejskiej. Zapomnieli, że dzięki Wspólnocie praktycznie w całej Europie od prawie 70 lat nie doszło do konfliktu zbrojnego, który niweczyłby dorobek pokoleń. Nie widzą doraźnych efektów przynależności do Unii. Skupiają się na przepisach wpływających na ich prawo, ale nie potrafią wyobrazić sobie kosztów podzielonego kontynentu. Wynika to może z innych doświadczeń wojennych, może z poimperialnych ambicji Królestwa, a może po prostu z krótkowzroczności obecnego Premiera.
Nie jestem przekonany do powtarzanej tezy, że Unia poradzi sobie bez Londynu. Uważam wręcz, że wyjście Anglii z Unii Europejskiej będzie przede wszystkim początkiem końca tej drugiej. Dalsze konsekwencje trudno przewidzieć.

Nie można ignorować tej sytuacji. Sygnał, że dziś połowa Brytyjczyków jest sceptyczna wobec Unii powinna zadziałać mobilizująco na całą klasę polityczną w Europie. Sytuacja choć poważna, nie jest jednak beznadziejna. Obecnie największym poparciem w Wielkiej Brytanii (39%) cieszy się Partia Pracy. Mam nadzieję, że to właśnie politycy Labor Union będą decydować o losach Królestwa po kolejnych wyborach w 2015 roku. Do tego czasu wspólnie twórzmy w Brukseli sprawiedliwy podział uwzględniający historyczne zaszłości oraz prawo pogłębiające integrację. Jednocześnie zadajmy sobie pytanie: czy kogoś tym samym nie ograniczamy? Bo tylko wspólna, wolna i zjednoczona Europa ma szansę stawić czoła wyzwaniom jutra. Bo w jedności jest siła.