W przedszkolu naszym jest źle

Wyobraźmy sobie przedszkole. Najlepsze z możliwych. Najlepiej wyposażone, z najlepiej wykształconą i najbardziej wsłuchaną w potrzeby najmłodszych kadrą. W przedszkolu tym jest trzech chłopców: Karolek, Adaś i Staś. Nie wprowadzamy dziewczynek, żeby nie mieszać się w dyskusję o gender, ani też nie nazywamy chłopców Dawid, Hans i Ahmed, bo o zasadę tu chodzi, a nie o przypisywanie winy którejś stronie.

Niestety, pomimo tych najlepszych warunków w przedszkolu nie dzieje się dobrze. Otóż Adaś bije Karolka, wyśmiewa się z niego, zrzuca z głowy berecik. Karolek wieczorami płacze rodzicom, że nie chce chodzić do przedszkola. Rodzice próbują rozmawiać z rodzicami Adasia, nie odnosi to skutku. Podobnie z przedszkolankami. Są jednak wysoko postawieni, dzwonią gdzie trzeba, w przedszkolu pojawia się dziennikarka.

Przeprowadza wywiady z kadrą, z Karolkiem, z Adasiem, próbuje dociec prawdy. Co jakiś czas wyrywa się Staś i mówi „Psze pani, bo to Adaś bije Karolka!”. Często też skarży wychowawczyniom o tym, co Adaś wyprawia i że nie tylko o Karolka tu chodzi, chociaż ten jest najbardziej doświadczony ze strony Adasia.

Dziennikarka wraca do redakcji, ma już gotowy materiał. „Czy będzie Pulitzer lub chociaż Grand Press?”. Nazajutrz rodzice, przedszkolanki, sąsiedzi oblegają kiosk, by przeczytać jak też ta sprawa wygląda oczami „pani z mediów”.