Biała kartka. Zapewne w przewrotny sposób, ale dziękuję ci Korono za nowy kierunek

Wiem, powiecie, że to żadne osiągniecie, że czytam. Oczywiście. Z tym, że gdy miałam 13 lat czytałam więcej, o wiele więcej i chyba głębiej. Pomimo tego, że przecież wciąż literatura czy sztuka są moją praca i życiem, to mam wrażenie ze sam świat miał w sobie więcej kultury i sztuki dobrych kilkanaście lat temu. Nie zrozumcie mnie źle, nie chodzi mi absolutnie o krytykę kapitalizmu.. chociaż może? Na pewno krytykę konsumpcjonizmu.. Ale do tego przejdziemy.

Wiem, że nie jestem jedyna. Wiem, ze nie jestem jedyną osobą, która pomimo starań i próby zachowania balansu, równowagi pomiędzy pracą, pasją, a rodziną, pogodzenia nowych mediów z tymi tradycyjnymi, czuje, że w którymś momencie to wszystko ją przytłoczyło.

Niezależnie od tego, jak bardzo się staramy, możemy probować wybierać z natłoku i zalewu papki informacyjnej, która na nas spływa, to co według nas wartościowe, i tak nie jesteśmy odporni. Możemy jeździć na zgrupowania jogi, wyciszenia w chatkach medytacyjnych w lesie, a i tak wracamy do warholowskiego świata miszmaszu zupki pomidorowej z van Goghiem na nalepce, albo vlepce. Gdzie nikt już nie wie, od czego się wszystko zaczęło, co jest ważniejsze: ilość wyświetleń, dobre słowo mamy, piątka na egzaminie czy zjedzenie zupy. Bo może się okazać ze tej zupy zawsze nie ma.

Czy cel musi oznaczać wyścig? Jestem młoda, zdrowa, nie narzekam na rzeczywistość, przemiany systemu tylko pamiętam przez mgłę, ale ja też, tak jak większość z nas mierzę się z naszą codziennością, w której paradoksalnie pod przykrywką bardziej kolorowych ubrań i billboardów, niż te, które pamiętamy z dzieciństwa, kryje się .. coraz mniej sensu.

Dopiero, kiedy jedziemy wszyscy na tym samym, albo podobnym wózku, i to w skali światowej , nie tylko lokalnej, to w dużej mierze mierzymy się właśnie z podobnymi kwestiami. Sami ze sobą. Albo w samotności, albo w duszności. Kiedy nie mamy do kogo otworzyć ust, albo kiedy nie mamy dokąd uciec od ciągłej obecności innych. Nawet rodziny. Nawet najbliższej. Męża i dwójki dzieci. W obydwu przypadkach musimy się zderzyć ze sobą. Nie mówię tu o lekarzach, pielęgniarkach czy tych, którzy w tym momencie są naprawdę potrzebni, najważniejsi i naprawdę zajęci. Mówię tu o wszystkich innych, z których każdy wykonuje coś ważnego. Każdy jest w naszym łańcuszku potrzebowo-społecznym ważny; i rolnik, i przetwórca, i nauczyciel, i człowiek nauki, kultury, mediów, czy przedsiębiorca.

Jak wielu z nas nigdy, nigdy, nie ma chwili, albo nie potrafi jej znaleźć, by naprawdę uzyskać spokój. W jakimś sensie, perspektywa braku wyjść, zmniejszenia liczby bodźców i źródeł presji, a nawet słynnego FOMO (Fear of missing out) jest na pewno doświadczeniem głębokim dla wielu. Nie bagatelizujcie nas. Nieprzypadkowo może pokolenie trzydziestolatków, a także młodsze, dwudziesto- i nastolatki to są właśnie pokolenia, w których na porządku dziennym jest: ADHD, nerwice, stany depresyjne, stany lękowe, uzależnienie od leków, uzależnienia od środków odurzających. Nie mówię tylko o Polsce, bo przecież w Stanach to jest widoczne nawet bardziej. Każde pokolenie ma oczywiście swoje traumy. Każdy naród wręcz ma swoje. To ciekawe jak zaobserwujemy jak każdy naród probuje reagować inaczej na zaistniałą sytuację.

Nie chodzi o wyciągnięcie nauczki, ale o doświadczenie, które jest nam dane. O szansę dla nas. Dla ważnych, prostych, ponadczasowych, ale trudnych wartości. Czy jest teraz w naszej sytuacji trochę mniej hejtu? - nie wiem, nie mam statystyk, może, mam nadzieję. Ale jest już parę pozytywnych efektów naszej narodowej, a raczej globalnej kwarantanny. Jakoś mniej interesujemy się tym, w jakich spodniach wystąpiła lubiana lub nielubiana (przecież taki news jest jeszcze częściej czytany*) przez nas celebrytka, w konsekwencji nawet newsów tego typu jest ostatnio mniej. I można! I da się stworzyć newsy, bez takich jakże wstrząsających i wielewnoszących informacji.

Myślę sobie, że dobrodziejstwo naszych czasów, tzn. internet, które może być przekleństwem, ale w gruncie rzeczy jest dobrodziejstwem, o którym naszym przodkom się nie śniło, będzie przedstawiał jak w powiększeniu to, kim jesteśmy. Czy będzie zalewem bezsensownych treści, karmiących kieszenie kilku osób, czy będzie tylko i aż naszym przyjacielem.

Mam nadzieję, że szukamy, albo będziemy jednak szukać wartości. Mam wrażenie, że to słowo stało się tak niemodne i passe, że aż czuję się jak własna babcia. I dobrze! Dlaczego pozwoliliśmy odebrać sobie poszukiwania wartości na rzecz karmienia ego, portfeli, itd. innym.

Również celebrytach (naszych nowych Bogach, a raczej bożkach) reklamujących wszystko, i w każdych warunkach, również tych wszystkich znanych, chcących być znanych, czy nieznanych, wychwalających siebie ponad wszelka miarę, czyli żerujących na słabościach i frustracjach innych ludzi. Tak, no bo czym innym jak nie przechwalaniem są w dużej mierze (oczywiście nie zawsze i nie tylko) social media.

W bardzo przewrotny sposób , ale dziękuje Ci Korono, że tak wiele, możemy przy okazji, a może właśnie dzięki Tobie, sobie przypomnieć, zobaczyć, odkryć, poczuć, otworzyć się. Na to, o czym, powinniśmy pamiętać zawsze. Może coś się zmienia. Może rzeczywiście widzimy przed sobą czystą kartkę. Jak ją zapiszemy? Mam nadzieję, że .. z szacunkiem dla innych. Ale żyjąc dla siebie, a nie pod innych. Nie przeglądajmy się tak często w oczach innych ludzi, nie patrzmy w lustro, tylko patrzmy co jest za lustrem. (Nie mówmy wciąż: jak nas widzą, tak nas piszą.)

Paradoksalnie nasz internet stał się wreszcie sprzymierzeńcem, umożliwiającym nam kontakt, nie tylko na powierzchownym poziomie, z drugim człowiekiem. Może będziemy wreszcie mogli zobaczyć siebie.

Na koniec chciałam Wam przypomnieć wiersz Juliana Tuwima “Ptasie radio”. Jakże aktualny. Przypomniałam go sobie po latach, szukając wierszy na nasze nocne czytania bajek i wierszy dla dzieci. Ptasie radio to przecież nasz świat. To my kłócący się o wszystko, wymądrzający się, atakujący siebie wzajemnie. I nie jesteśmy, w tej kwestii, Polacy wyjątkowi. Nie jesteśmy gorsi, ale nie jesteśmy też lepsi od naszych zachodnich i bogatszych społeczeństw. Nasze ptasie radio to nasze instagramy, facebooki, internety czy inne tik-toki, popularne apki.

Nie jestem przeciwna. Lubię internet, blogi, youtuby, lubię twórców, przedsiębiorców. Nie lubię chamstwa i bezczelności, kłamstwa, próżności. Aha. Milicja, która pojawia się na końcu wiersza to dla mnie.. siła większa od nas. Czy nazwiemy ją Ziemią, Naturą czy Siłą Wyższą. Nie mamy na wszystko wpływu. Nasze ego nas przerosło. Ponosimy konsekwencje wszyscy, bo nawet jeżeli tylko w pewnym stopniu, to wszyscy jesteśmy za to odpowiedzialni.

Julian Tuwim

Ptasie Radio: