Warszawo, gdzie twoja dusza? Przyjechałem i ją znalazłem, choć łatwo nie było

Przywołany Kraków jest jedną z wizytówek naszego kraju. Za granicą, jeśli ktoś wspomina naszą część Europy, to najczęściej wymienia Pragę i właśnie naszą dawną stolicę. Centrum miasta jest wspaniałe ze swoim przepastnym rynkiem, wąskimi uliczkami oplatającymi go pierścieniem, imponującą architekturą i uniwersytecką atmosferą. Do tego dochodzą Planty i malownicza dzielnica żydowska.

To miasto zdecydowanie ma duszę, urzeka i można je pokochać. Nawet Katowice, z którymi jestem emocjonalnie silnie związany, choć większości ludzi się nie podobają, to są jednak zdecydowanie "jakieś". Mocno po-industrialne, z wieloma stylowymi poprzemysłowymi budynkami, agresywne i dynamiczne. Do tego dochodzi Nikiszowiec – bardzo specyficzna górnicza dzielnica z urokliwymi ceglastymi budynkami i niezwykłą atmosferą.

Stolica jest wyjątkowo bogata w parki, jednak najczęściej są one zaniedbanie, miasto w nie nie inwestuje i z wyjątkiem Łazienek zdecydowanie prezentują się poniżej swoich możliwości. Obszary zielone nie tworzą też takiego kompleksowego zespołu jak im podobne w przywołanym Londynie. Na pewno Warszawy też nie określa korporacyjny Mordor na Domaniewskiej. To zagłębie firm nie ma żadnego wyrazu i niczym się nie różni od setek innych miejsc tego rodzaju na całym świecie.

Długo się zastanawiałem nad duszą Warszawy, włócząc się często po Krakowskim Przedmieściu, jego najbardziej reprezentacyjnej ulicy. I nagle zrozumiałem, że odpowiedź miałem cały czas na wyciągnięcie ręki, tyle że byłem na nią ślepy. Magię miastu nadawała ulica, po której się wielokrotnie przechadzałem i jej okolice – Stare Miasto, Nowy Świat, odgałęzienia. Pierwszy raz poznałem to miejsce zapełnione turystami i rodzinami z dziećmi w jakiś weekendowy dzień. To odbierało mu atmosferę sprawiało, że było nijakie. Nie przyszło mi do głowy, by przyjrzeć się Krakowskiemu Przedmieściu zupełnie świeżym okiem w powszedni dzień. Wolnemu od bezbarwnych tłumów, okazjonalnych straganowych budek i znudzonych twarzy.

Nie zauważyłem początkowo, że atmosfera tego miejsca w pewne dni i zwłaszcza w pewne godziny jest daleka od nijakiej, a twarze ludzi jakby mniej zmaltretowane przez życie od tych codziennie widzianych po pracy w metrze. Wtedy, gdy już się nie musiałem przepychać przez grupki fotografujących wszystko Japończyków, chmary Hiszpanów i gdy przestałem o nim myśleć jako o atrakcji turystycznej, a po prostu jako o miejscu, gdzie toczy się życie – wtedy dopiero zrozumiałem.

Architektura Krakowskiego Przedmieścia jest świetna, zachwycają budynki kampusu uniwersyteckiego, dawne pałace arystokracji, Chrystus uginający się pod krzyżem przed jednym z kościołów i tych kilka wąskich uliczek Starego Miasta, po których niosą się często piosenki ulicznych muzyków. Każdego wieczora niebo, "które jest swoistym morzem, zawieszonym nad horyzontem", jakby powiedział Proust, zamyka się w wąską rzekę pomiędzy kamienicami Nowego Świata, by rozlać się szerszym strumieniem na wysokości Krakowskiego Przedmieścia A całe widowisko kończy się nieraz spektakularnym zachodem słońca na wysokości Kolumny Zygmunta.