Dres w wielkim mieście. Poznajcie pierwszego w Polsce dresoseksualnego modela "To jest drugi Jan Himilsbach"

Narodziny legendy
Zdjęcia dresoseksualnego modela (nie ja wymyśliłem tę nazwę) znalazłem na facebookowej stronie "Bezpiecznej zabawy", która słynie z absurdalnego poczucia humoru. Np. wzorując się na słynnym kąciku "Bravo" publikuje pytania amatorów narkotyków wraz z odpowiedziami wymyślonych ekspertów. Autor sprzedaje też prześmiewcze koszulki składające się z popularnych memów, polityków i celebrytów. Przygotowali również reklamę parodiującą aplikację Tinder o nazwie... Diler. Domyślacie się, że nie chodzi tam o randkowanie.

– Więc skoro mamy modela z wielką kolekcją sportowych butów i biżuterii, mamy projekty jego ubrań, czemu nie mógłby założyć bloga i tam udostępniać ten swój świat? A że jest koniunktura teraz na dresoseksualizm i vlogerów w Polsce, to zamiast jakiegoś pajaca z wybiegu, lepiej wziąć naturszczyka, co nie wygląda jak przebieraniec – tłumaczy przedstawiciel handlowy Bezpiecznej Zabawy.

I wtedy pojawia się on, cały na biało
Gdy doszliśmy do wieżowca na Nowym Bemowie, zostałem pozostawiony sam sobie. – Wjeżdżasz na 11. piętro i dalej już będziesz wiedział co robić – powiedział mi na pożegnanie Patryk. To właśnie on "spiknął" Kwita z Bezpieczną Zabawą. To było przeznaczenie spowodowane jakąś koincydencją planet. A teraz moim przeznaczeniem było poznać efekt tej współpracy. – No cześć, jestem Kwitu – po wyjściu z windy przywitał mnie facet jak z obrazka, a konkretnie ze zdjęć w internecie. "O cholera, on istnieje naprawdę" – pomyślałem i wreszcie mogłem przestać obgryzać paznokcie. Zaprowadził mnie na półpiętro do swojego "biura". Plakaty półnagich dziewczyn przywodziły na myśl warsztat samochodowy.

Łańcuchy na szyi i nadgarstku, zegarek - wszystko złote, przynajmniej na pierwszy rzut oka. Na głowie czerwona czapka bejsbolówka z napisem "Make bath salts legal again" parafrazujące hasło wyborcze Donalda Trumpa. Na nogach nowiuśkie buty i dżinsy ze ściągaczem na kostkach. Do tego koszulka ze swoją ksywą, oczywiście napisana czcionką w kolorze złotym i nawiązująca do etykiety Johnny'ego Walkera. – Gdzie masz dresy? – spytałem odważnie. – A, bo wróciłem dopiero co z pracy i nie zdążyłem się przebrać – odpowiedział delikatnie zakłopotany. Nie chciał powiedzieć, gdzie chodzi w takim osobliwym wdzianku, a ja zbytnio nie drążyłem, wszak żadna praca nie hańbi. – Nie jestem też handlarzem, ale zdziwiłbyś jak zarabiam – pozostawił mnie z nutką tajemnicy.

– Kiedyś jednak handlowałem. Monetami. Byłem numizmatykiem. Wszystko "przepadło" w Smoleńsku. Zginął wtedy prezes NBP i nic po tym nie było takie samo – mówi ze smutkiem Kwitu. – Czyli zawsze miałeś "kwit", czyli pieniądze i pewnie stąd ta ksywa? – dopytuję. – Wiesz jak to jest z ksywami, nigdy sami ich nie wybieramy i nie wymyślamy. Kiedyś ludzie na mnie mówili "Kret", bo na jednej imprezie się tak się nawaliłem, że poszedłem spać. Znajomi próbowali mnie budzić tymi świetlikami na ryby, wodziłem za nimi głową, a że miałem okulary, to jeden rzucił "patrz, on wygląda jak kret!". Teraz przylgnęło do mnie "Kwitu" i już nikt wkoło nie mówi "bez kitu", lecz "bez kwitu" – śmieje się warszawski model i pokazuje charakterystyczny gest pocierania kciuka o palce.

Dresiarz w wersji glamour
Pejoratywne określenie "dresiarz" zupełnie nie przystoi do Kwita. "Dres" to też stan umysłu, nie trzeba do tego zakładać szeleszczących ubrań. Mylne wrażenie wyniosłem z mojej kochanej Łodzi, gdzie większość osób zakłada dres, by potrenować lub spuścić komuś lanie. – Napijesz się? – proponuje Kwitu i wyciąga butelkę trunku. Bynajmniej nie był to jabol, lecz Ballantine's . I to w edycji limitowanej. Smakował równie dobrze jak całe to spotkanie. – Od zawsze wszyscy mi mówili, że dobrze się ubieram. Na nikim się nie wzoruję, sam komponuję moje kreacje. Styl?
Ma być luźno. Krytyka? Ch*j mnie to boli – skwitował Kwitu.

Nie dres zdobi człowieka
I tak sobie gadaliśmy o modzie długo, aż w pewnym momencie zrobiło nam się głupio. Jak to tak, dwóch facetów o ciuchach? Ano właśnie, tak to jest u nas, że o tym się nie gada, bo to przecież niemęskie. Podobnie jak i ekstrawagancki ubiór. Kwitu jednak udowadnia, że konwenanse są po to, by je mieć gdzieś i nie przejmować się modą czy tym, co mówią inni. I przeszliśmy w inne rejony. Może i nie zastanawialiśmy się nad tym, czy np. klony mają duszę, ale zahaczaliśmy co rusz o egzystencjalne zagwozdki i dyskutowaliśmy po prostu o życiu, kobietach, używkach, internecie, zajawkach, rodzinie i innych wartościach. Tak jakbyśmy się znali jak łyse konie, może to też kwestia tego samego, "czarnobylskiego" rocznika. – Znajoma zrobiła mi dzień, zobacz – i pokazuje mi na telefonie zdjęcie roznegliżowanej koleżanki.

Było też na poważnie. – Moim najlepszym ziomkiem był mój nieżyjący, świętej pamięci ojciec, rodowity prażanin. To najważniejsza osoba w moim życiu. Mam też brata, który jest moim zupełnym przeciwieństwem. Ma dzieci, ubiera się bardziej elegancko, czym bardzo mi zawsze imponował. Jest też fanem motoryzacji – wylicza. – Mnie nigdy nie ciągnęło do aut - wolałem by to mnie wozili. Z resztą, do tego trzeba być odpowiedzialnym, bo ma się na głowie nie tylko siebie, ale i innych – zwierza się dresoseksualny vloger. Zaimponował mi tym, że też potępia pijanych za kółkiem. A wyszło to z tematu imprez i powrotów. – Na klubów już nie chodzę. Kiedyś chadzałem do Blue w Staroźrebach, grał tam Dj Wojtek. Teraz na stare lata wolę spotkać się u siebie, posiedzieć z ziomkami. Kocham Warszawę i nigdy się stąd nie ruszę – obiecuje.

Quo vadis, Kwitu?
O wyjątkowym warszawiaku na pewno jeszcze usłyszycie. – On promuje nas, my jego. Planujemy nakręcić z nim serię filmów - ma wiele do przekazania wiedzy na temat osiedlowego stylu życia. Murowany sukces. To jest drugi Jan Himilsbach, tylko że wychowany w późnych latach 90. i o wiele lepiej ubrany – mówi Maciej z Bezpiecznej Zabawy. Nie widzi się jednak w roli modela na wybiegach w Paryżu czy Fashion Week – To nie dla mnie. Wolę patrzeć jak ktoś chodzi w moich ciuchach. Moje ziomki już brylują po osiedlu w czapkach ode mnie. Chcę zarażać moim stylem innych.

W ostatnich latach dresy z impetem wdarły się do świata mody, na salony i do codziennego życia. Zaczęło się parę lat temu od luźnych spodni i adidasów, noszonych nawet do marynarki, a kończy się na pełnym stroju sportowym, który przestaje być kojarzony z patologią. To też pokłosie swoistego renesansu muzyki elektronicznej. Techno słuchają już niemal wszyscy, rozrasta się znów kultura rave, duża zasługa w tym tria didżejskiego Wixapol i podobnych, szalonych imprez na które młodzi chodzą częściej, niż na rockowe koncerty. Choć Kwitu zawsze tak się ubierał, teraz stał się symbolem obecnych czasów. O czym marzy i jak siebie widzi w przyszłości? – Chcę by coś po mnie zostało, żebym był zdrowy i by kwit się zgadzał.