Zakonnik przyjechał z Boliwii na urlop do Polski. Jest od miesiąca i nie może się nadziwić, jak tu funkcjonuje Kościół

"Święty oburz" "Minął już miesiąc mojego urlopowego pobytu w Polsce i muszę przyznać, że rzeczywistość z jaką się stykam (mam na myśli przede wszystkim tą eklezjalną), jest o wiele bardziej przygnębiająca, niż moje wcześniejsze wyobrażenia" – napisał zakonnik na swoim profilu na Facebooku. Za chwilę wymienił kilka pozytywnych przykładów – bo przecież każde uogólnienie jest krzywdzące. Przyznał, że udało mu się przez ostatni miesiąc odwiedzić parę miejsc, które "budują wiarę". "Generalnie jednak rzeczywistość, z jaką się stykam, nie jest budującą" – stwierdza o. Kaproń. I wylicza, dlaczego Kościół w Polsce i Kościół w Boliwii, oprócz tysięcy kilometrów, dzieli coś jeszcze – przepaść.

"Stamtąd wszystko widzi się lepiej" Na to, co dzieje się nad Wisłą, franciszkanin patrzy z dystansu. Ze sporego dystansu, bo odkąd w 1997 r. po studiach w Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie otrzymał święcenia kapłańskie, w Polsce pracował niewiele. Od razu wyjechał do Włoch, gdzie początkowo był duszpasterzem a po paru latach podjął dalsze studia w Papieskim Instytucie Liturgicznym. Gdy w 2007 r. obronił doktorat, wrócił do Krakowa, by wykładać w tamtejszym seminarium. Ale w Polsce pracował niedługo – w 2011 r. wyjechał jeszcze dalej, na misje do Boliwii. Pracował w paru parafiach, potem został proboszczem, później pracownikiem katolickiego uniwersytetu w Cochabamba, a ostatnio definitorem, czyli doradcą przełożonego zakonu franciszkanów w Boliwii.

Franciszek jest... normalny W Polsce bywa dość rzadko. Gdy przyjechał w 2014 r., prezentował swoją książkę "Stamtąd wszystko widzi się lepiej", którą napisał z perspektywy niewielkiego miasteczka w środku boliwijskiej dżungli. W wywiadzie dla "Gościa Niedzielnego" o. Kasper Mariusz Kaproń tłumaczył, że z takiej właśnie perspektywy zupełnie inaczej postrzega się papieża Franciszka niż z perspektywy Polski.

Już wówczas duchowny przyznawał półżartem, że przyjazd do Polski oznacza "bombardowanie pesymizmem", którego nie da się wytłumaczyć wyłącznie chłodniejszym klimatem. "Podczas jednego tygodnia pobytu w kraju usłyszałem więcej narzekań niż w ciągu prawie czterech lat w Boliwii" – mówił trzy lata temu.

Dynia ważniejsza niż bezdomni Dziś chyba sam, obserwując sytuację w Polskim Kościele, popadł w pesymizm. W swoim wpisie na Facebooku duchowny ubolewa, że publikacja wizerunku rozebranej Madonny Edwarda Muncha jest powodem do pisania listów protestacyjnych, zaś zawiść i podziały w społeczeństwie uznawane są za normę.

"Celne spostrzeżenia. Niestety, niczym głos wołającego na pustyni - bez echa" – skomentował jeden ze znajomych franciszkanina. Nie pierwszy – w polskim Kościele takich wołających jest o wiele więcej. "Czas uderzyć pięścią w stół" – apelował parę miesięcy temu jezuita o. Wojciech Żmudziński. I co? Raczej niewiele...

"Kończy się pewien model duszpasterstwa" O. Kaproń takich gorzkich wpisów podczas wizyty w Polsce zamieścił więcej. Na samym narzekaniu jednak nie poprzestał. Parę razy napisał coś, co powinno dawać nadzieję na pozytywną zmianę.

Ale takich miejsc w Kościele, z których wieje optymizmem, ojciec Kaproń po ponad miesiącu urlopu w Polsce, wymienił... pięć. Tylko pięć.