Reprezentant Japonii na testach w Legii. Ale dobre piłkarskie CV nie gwarantuje sukcesu

Ljuboja i Matsui razem grali w Grenoble. Japończyk zresztą już od 2004 roku występuje we Francji, z krótką przerwą na nieudany epizod w rosyjskim Tomie Tomsk. Ogółem w najwyżej klasie rozgrywkowej - Ligue Un - wystąpił aż 147 razy, zdobywając 17 bramek i notując 20 asyst. Reprezentując Le Mans, Grenoble i Dijon. Bilans godny pozazdroszczenia.

W ostatnich latach na naszych boiskach pojawiło się kilku piłkarzy, których CV robiło duże wrażenie. Choćby wspomniany Ljuboja, wcześniej zmieniający kluby jak rękawiczki, któremu dodatkowo przypięto łatkę balangowicza i awanturnika. W Legii, choć tajemnicą poliszynela jest, że regularnie odwiedza pewien klub na Kolejowej, spisuje się jednak świetnie. Nikt nie burzy się, że jest najlepiej zarabiającym piłkarzem ligi, bo na boisku robi różnicę. A z rodakiem Miroslavem Radoviciem stworzył od razu duet, który rozmontował niejedną linię obronną.

Ale jest też przypadek odmienny. Hollender Kew Jaliens, który trafił do Wisły. W 2006 roku na mundialu w Niemczech zagrał pełny mecz z Holandią. Co z tego, że o pietruszkę (jedni i drudzy mieli już awans) skoro ma to w CV. A przez kilka lat Jaliens był podstawowym stoperem AZ Alkmaar, rewelacji holenderskiej ligi i europejskich pucharów. Co z tego, skoro pod Wawelem Holender dał się poznać wyłącznie jako obrońca wolny, kryjący na radar. A w dodatku stary, zabierający miejsce w zespole młodym, niegorszym od niego polskim piłkarzom. Grający być może tylko dlatego, że trenerem był jego rodak Robert Maaskant. A swoiste apogeum jego niemocy nastąpiło w meczu Ligi Europy z Twente Enschede.

Dziś, gdy trenerem jest już Kazimierz Moskal, Jaliens nierzadko zaczyna mecz na ławce rezerwowych.