Burza po tekście Ziomeckiej. "Warszawa swoje, reszta swoje". Wielkomiejski sukces zaślepia

Sandra Borowiecka napisała do nas: "Opuszczam nasz kraj z poczuciem porażki. Będę zmywała gary". Młoda Polka opisała, jak próbowała pracować w naszym kraju, szukała swojej szansy, ale nie udało jej się znaleźć pracy, która dawałaby chociaż stabilne życie, więc postanowiła wyjechać.

Odpowiedziała jej Zuza Ziomecka, naczelna "Przekroju". Ziomecka w swoim tekście stwierdza, między innymi:

Wypowiedź Ziomeckiej spotkała się ze sporą krytyką. Niektórzy się z nią zgadzali, ale zdecydowana większość nie zostawiała na naczelnej "Przekroju" suchej nitki. Jak Sebastian, który napisał:

Wyzysk Tomasz z kolei dowodził, że "punk widzenia zależy od własnej pozycji". – Pani Ziomecka przemawia do Pani Borowieckiej jakby ta była niedouczona i nie rozumiała, jak wielkie i niepomierne szczęście ma iż mieszkać w Polsce. Pani Ziomecka przerzuca swoje osobiste doświadczenie na innych i dziwi się że inni go nie podzielają. Mówiąc łagodnie pani Ziomecka plecie androny – stwierdził nasz Czytelnik.

Zygmunt zaś na swoim przykładzie pokazywał, że nie wystarczy ciężko pracować i się starać: "Bezpłatne staże, byłem na dwóch we Wrocławiu. Starałem się, pracowałem za trzech i zawsze ten sam tekst. Kryzys redukcja zatrudnienia itd. Wyzysk". Zygmunt podkreślił w swoim komentarzu, że nie popiera narzekania, więc dlatego wyjechał za granicę, gdzie teraz ma stabilną pracę i szanse rozwoju.

Niestety, mieszkanie w wielkim mieście, obracanie się wśród wybranych ludzi, powoduje, że po prostu zapominamy o wielu sprawach, sytuacjach, krzywdach, środowiskach. Znajomy z Podkarpacia, który mieszka i pracuje w Warszawie, twierdzi, że to "normalne, że człowiek z dużego miasta, który nie wyjeżdża na dłużej, nie wie, jak jest poza nim". – Mieszkańcy traktują przyjezdnych czasem jak "uboższego obywatela", dają rady, które z perspektywy osób spoza dużego miasta są zwykłym sciencie-fiction – mówi mi Michał, który w stolicy jest od kilku lat. Czy naprawdę wielkie miasto przysłania perspektywę? A może to nie samo miasto, a wielkomiejski styl bycia, powoduje zaślepienie?

Miejski egocentryzm – Ludzie z metropolii nie dostrzegają potencjału mniejszych miast, gdzie przecież dostęp do kultury, konsumpcji, jest zupełnie inny – mówi nam Grzegorz Grzybek, bloger naTemat, który mieszka w Białymstoku i specjalizuje się w city brandingu. – Istnieje w Polsce medialny i społeczny egocentryzm miejski – dodaje nasz rozmówca. Trudno się z tym nie zgodzić: telewizje, szczególnie

komercyjne, usilnie starają się nam wmówić, że życie w wielkim mieście, dobry samochód, własne mieszkanie w stolicy czy Krakowie to nasz szczyt marzeń. I wiele osób w to wierzy.

Grzybek zwraca uwagę na to, że w wielkich miastach mieszkańcy często czują się zagubieni w tłumie, stąd u nich mocna potrzeba bycia indywidualnym. A potrzebę tę wypełniają "sukcesem", najczęściej pojmowanym jako status materialny. Nasz bloger podkreśla, że ten "sukces" stał się celem samym w sobie. Z tym również trudno się nie zgodzić, patrząc na dzisiejszy wyścig szczurów, w którym często uczestnicy nie do końca wiedzą, co ma być metą. "Sukces" przysłania nam nie tylko inne cele, ale też nie pozwala zauważać, że nie każdy, nawet w jednym mieście, ma ten sam start. Łatwiej jest powiedzieć, że inni są mniej pracowici, niż: "miałem większy kapitał początkowy", bo w ten sposób umniejszylibyśmy nasz sukces.

Tymczasem Grzybek przypomina: – Mówienie o równych szansach wszędzie to pół-prawda. Niektórzy dostają od rodziców auto i mieszkanie, inni nie dostają nic, jeszcze inni dostają od nich patologie. Nie każdy ma szansę przebywać wśród ludzi z pasją, z pieniędzmi, oczytanych.

Zaburzone spojrzenie Niestety, wielkomiejski sukces powoduje, że o innych ludziach – tych, którym się nie udało z różnych powodów – zapominamy. Co więcej, nie chcemy o nich słuchać, bo może się okazać, że świat, w którym żyjemy, wcale nie jest taki piękny – o czym nie wszyscy chcemy pamiętać. Zdaniem socjologa miasta prof. Bohdana Jałowieckiego z Uniwersytetu Warszawskiego, jest to jednak zjawisko zupełnie naturalne i powszechne.

Zobacz też: "Warszawa nie jest dziwką", czyli spór o reklamę Louis Vuitton

– Ci ludzie mają całkowicie zaburzoną wizję. Ale to oczywiste, że oceniamy sytuację na podstawie własnych doświadczeń i znajomych – mówi nam prof. Jałowiecki. Jak podkreśla, najczęściej oceniamy właśnie przez swój pryzmat, a rzadko kiedy przyjmujemy szerszą perspektywę. – Od Pani Ziomeckiej, która przecież jest naczelną opiniotwórczego tygodnika, należy się jednak spodziewać bardziej krytycznego, szerszego spojrzenia na sprawę – dodaje profesor.

Potrzebna empatia Zdaniem prof. Jałowieckiego, powinniśmy zdawać sobie sprawę z tego, że jednak życie większości ludzi w Polsce bardziej przypomina sytuację Sandry Borowieckiej, a nie Zuzy Ziomeckiej. I nie należy się dziwić, że osoby takie szukają chleba gdzie indziej. – Jak ktoś pracuje na kasie i dostaje mniej niż 2 tysiące złotych, to raczej nie ma perspektyw – przypomina o trudnej sytuacji wielu pracowników prof. Jałowiecki.

Sama Ziomecka zaś apeluje, żeby czytać jej tekst ze zrozumieniem i odpowiada, że nikogo nie chciała urazić ani potraktować niesprawiedliwie, a jedynie zwróciła uwagę w swoim tekście na pewne sprawy: